Om de omvang van mijn entreepagina te beperken, verplaats ik blogs na verloop van tijd naar dit elektronisch archief. Zo blijven ze toch voor het nageslacht bewaard ;-)

Zo heb je hier maandenlang niets kunnen vernemen en zo gebeuren er dingen die aanleiding zijn om direct tot een nieuwe publicatie over te gaan om enkele zaken recht te zetten. Allereerst wat mijn portemonnee betreft: het minst waarschijnlijke scenario heeft zich ontvouwen: ik kreeg vandaag een e-mail van een eerlijke vinder! Voor mijn vertrouwen in de medemens is dat een enorme opsteker, want zelfs bij verlies had ik de kans niet groot geacht dat iemand zo eerlijk zou zijn hem terug te geven. Ik heb hem dan ook direct een vindersloon van 20 Euro toegezegd, en dat heb ik er zeker voor over. Excuses voor mijn eerdere ongefundeerde veronderstellingen...

De tweede rectificatie is van minder belang; de octopus schijnt toch in het voordeel van Spanje te hebben gesproken. De waarde die ik aan zijn uitspraken toeken is echter gedaald sind ik heb vernomen dat hij zich twee jaar geleden bij het EK ook al aan voorspellingen had gewaagd en toen bijna alles verkeerd had voorspeld. Nu zou je kunnen aanvoeren dat hij in de tussentijd zijn kennis van het moderne voetbal heeft uitgebreid, maar op de een op andere manier lijkt mij dat niet zo voor de hand te liggen... Aan het Nederlands elftal dus de zware maar ook dankbare taak om te bewijzen dat deze octopus ook maar een mens, eh... ik bedoel niet onfeilbaar is!

Bijna twee maanden heeft de mediastilte op deze site geduurd, en ik ben de lezers dan ook zeer dankbaar dat ze hem nog weten te vinden. Als oorzaak van het gebrek aan activiteit kan ik niet aanvoeren dat ik het zo druk zou hebben gehad... Integendeel: morgen is alweer de laatste dag van twee weken vakantie waarin ik hoegenaamd niets heb gedaan; geen mooie reis naar het altijd lokkende buitenland en ook nauwelijks verplaatsingen in Nederland. Zelfs boodschappen doen kon er maar mondjesmaat vanaf. Zie de stilte maar als protest tegen het feit dat Balkenende de veelvuldige oproepen om zich terug te trekken zonder enig excuus naast zich neerlegde. Ik weet het, ik heb niet de illusie dat Jan-Peter dagelijks eerst even Ertman.nl checkt om te zien hoe daar over hem gedacht wordt. Ik sluit zelfs niet uit dat hij nog nooit op deze site gekeken heeft, maar dat kan hij nauwelijks als excuus aanvoeren. Aan de vooravond van de verkiezingen waren de signalen vanuit het hele land duidelijk: zelfs verstokte CDA-kiezers hadden hun buik vol van hem. Waardoor weet ik eigenlijk niet precies; er zijn zonder twijfel nog akeliger politici die bij de verkiezingen grote winnaars bleken. Misschien is het wel de enorme arrogantie, de bijna onchristelijke hoogmoed, die zoveel irritatie veroorzaakte. Inmiddels is J-P politiek dood, en hoeft Ertman niet meer te zwijgen. Het was alleen beter geweest als hij de eer aan zichzelf had gehouden. Soit!

Een ander onderwerp waar ik een beetje bedroefd van ben, is de verwijning van mijn portemonnee. In een dappere poging om toch nog een beetje vakantie te beleven, ging ik vanmiddag als toerist naar Amsterdam. Gewoon een beetje rond­scharrelen, inkopen doen en rondkijken op de Wallen. Doe ik wel vaker, hoor, je hoeft heus niet zo'n kamertje binnen te gaan om te kunnen genieten van de bijzondere sfeer, soms heel leuke meisjes achter de ramen en grote kolonnes domme (sorry, mijn voor­oordeel) Amerikanen die zich aan het liberale Amsterdam vergapen. Niks aan de hand dus, totdat ik aangekomen in Amstelveen bemerkte dat ik niet meer over mijn portemonnee beschikte. De materiële schade mag dan beperkt zijn, zo'n 100 euro, maar de schade aan mijn humeur is groter. Het kan natuurlijk zijn dat de portemonnee in de tram uit mijn broekzak is gevallen, maar achteraf lijkt het waarschijnlijker dat het blondje dat in de Kalverstraat tegen mij aanbotste, ogenschijnlijk in grote haast, en passant de portemonne uit mijn broekzak heeft verwijderd. Niet eens met veel moeite denk ik, want nadat ik bij Kruitvat een nieuwe tennistas had aangeschaft, had ik mijn portemonnee in de stress van het afrekenen aan de kassa op onnadenkende wijze geheel onverdekt in mijn broekzak teruggestopt. Dat werd dus een dure tennistas! Eigen schuld dus wel een beetje, temeer omdat mijn oudere en dus wijzere broer onlangs uitgebreid had verteld tot tweemaal toe gerold te zijn als toerist in Rome. Zoiets zou mij toch niet overkomen? Eigenlijk ook een beetje hoogmoed, dus...

Een onderwerp waar een zekere mate van vrolijkheid echt niet mag ontbreken, is het WK Voetbal. Wat hebben we met zijn allen geklaagd over de matige verdediging en het fantasieloze spel van Oranje. We zouden bijna weer gaan terugverlangen naar de tijden van Van Basten, die tijdens het EK het elftal in elk geval een paar keer voluit aan het voetballen kreeg. Na de goede tweede helft tegen Brazilië en het bij vlagen aardige spel tegen Uruguay kunnen we alle twijfels wel opzij zetten: de finale is een feit. Een jeugdtrauma kan worden rechtgezet, al is het jammer dat het nu niet rechtstreeks tegen Duitsland gebeurt. Uit angst voor overmoed zou ik hier hebben gewaarschuwd dat Spanje zeker niet de mindere ploeg is; hoogmoed leidt immers vrijwel onvermijdelijk tot de val. Ik heb echter zojuist informatie gekregen die de overwinning wel heel dichtbij brengt. Vertel het niet verder, want dan is het niet meer zo spannend, maar de inmiddels beroemde Duitse octopus die op wonderbaarlijke wijze alle overwinningen en ook de nederlaag van Duitsland juist voorpelde, heeft nu ook over de finale uitsluitsel gegeven: Nederland gaat winnen! Over 32 jaar denkt vast bijna iedereen dat Robbeneiland naar een begenadigd voetballer is genoemd...

Door alle ernstige onderwerpen van de laatste tijd zijn mijn hobby's een beetje onderbelicht geraakt. Menigeen weet dat een van mijn zwakheden is het te pas en te onpas aankopen van allerlei snufjes. Altijd als ik in de winkel of op internet iets leuks zie ben ik bij voorbaat al verkocht, zeker als het met de computer te maken heeft. Na een opmerking over de geluidskwaliteit van mijn speakertjes ben ik een tijdje op zoek geweest naar een nieuwe 2.1 set, en deze week heb ik toegeslagen. Verrassend genoeg niet bij een onlineshop, maar gewoon in het Prijzencircus van V&D. De foto van de week is deze keer geleend van Bol.com, waar de set 40 Euro kost:
Bij V&D nu slechts 30 euro, en de geluidskwaliteit is super. Vandaag is het de laatste dag van het Prijzencircus en om mij onduidelijke redenen ook nog koopzondag in Amstelveen, dus als je ook behoefte hebt aan een nieuw geluid...

Geen vrolijk bericht vandaag over de overwinning van Ajax of het vertrek uit de politiek van Donner (een inspirerend idee, Jan Peter?) nee, alles werd weer eens overstemd door mensen die zichzelf lieten ontploffen. Op zich vind ik dat tot daar aantoe, als ze dat in hun eigen achtertuin doen. Maar zoiets moeten ze niet doen in de metro van Madrid, Londen of Moskou. Hoe begrijpelijk de bitterheid van deze mensen ook moge zijn, het in het wilde weg dood en verderf zaaien in de levens van onschuldige metroreizigers en hun naasten zal de wereld heus niet beter maken. En als jouw Schepper dergelijke daden van jou verlangt, vraag ik mij af wat voor wezen dat dan wel is. Als het om mannen gaat, kan ik me nog een beetje voorstellen dat ze zich laten misleiden door het vooruitzicht van een hemel met jonge maagden, maar wat brengt de hemel deze gefragmenteerde vrouwen? Ik weet het niet...

De foto van de week: Deze keer een foto die ik maakte ter nagedachtenis aan alle terreurslachtoffers. Ik heb niet de illusie dat Osama er wakker van zal liggen of spontaan vol berouw met een witte vlag zijn hol in Pakistan uitkomt, maar een klein protest tegen dit soort terrorisme mag hier toch wel geuit worden. Bah, driewerf bah!

Na mijn bespiegelingen van de vorige keer naar aanleiding van de hoogte- en dieptepunten van Kramer en Kemkers moet ik nog een keer op dit interessante onderwerp terugkomen. Niet zozeer omdat Kramer het schaatsseizoen eergisteren in grootse stijl heeft afgesloten; dat was alleszins te verwachten. Nee, de afgelopen weken hebben namelijk op allerlei andere fronten nieuwe ontwikkelingen te zien gegeven. Terwijl mensen als Sarkozy, Berlusconi en Balkenende zich vastklampen aan de macht, waren er anderen die vrijwillig een stapje terug deden, zoals Agnes, Eurlings en Bos. Eurlings zullen weinigen buiten Limburg missen, al had ik hem geprefereerd boven Balkenende, maar Agnes Kant mis ik nu al een beetje en het vertrek van Bos kun je toch op zijn zachtst gezegd verrassend noemen. Even los van de door hem aangegeven motieven is hier toch eindelijk iemand die wel weet plaats te maken als het zijn tijd is. Jan Peter, denk aan je gezin, je eigen hoeksteen! En nu maar hopen dat Cohen straks opgewassen blijkt tegen het Haagse moddergooien. De verkiezingen later dit jaar worden hierdoor wel weer heel spannend!

Een leider in de beste zin van het woord is Obama, die dezer dagen tegen alle Republikeinse druk in zijn ambitieuze zorgplan wist door te zetten. Hoe is het toch mogelijk dat het Amerikaanse volk na die onbenul van een Bush een zo kundig persoon tot president heeft gekozen. Laten we hopen dat hij er de komende jaren in slaagt de Amerikaanse samenleving ook in andere opzichten humaner te maken. Overigens: door al dat gezever over leiderschap heb ik het niet eens gehad over een onderwerp waar menig Ertmanlezer meer in geïnteresseerd is: het leiderschap in de eredivisie, dat met een beetje geluk nog net voor het eind van het seizoen in handen Ajax zou kunnen belanden. Ik beloof nog niets, maar in tegenstelling tot waar het een paar weken geleden naar uitzag, zou ook deze strijd wel eens ongemeen spannend kunnen worden...

Even een actuele aanvulling op wat ik gisteren schreef over leiderschap. Zowel in positieve als in negatieve zin wil ik even aandacht voor schaatscoach Gerard Kemkers. Als schaatser was hij destijds een geweldig talent. Wat hij met Ireen Wüst heeft bereikt (hartstikke gefeliciteerd Ireen!) getuigt ook van grote klasse. Net als Jac Orie heeft hij toch ook aangetoond dat talent onder goed leiderschap geweldige prestaties kan leveren. Als schaatser kreeg hij op een essentieel punt in zijn carriëre last van een zwabbervoet, een onwillekeurige en niet te controleren beweging waardoor hij uiteindelijk zijn carrière moest afbreken. Wat heeft hem bezield toen hij Kramer de binnenbocht instuurde? Welke onbewuste processen speelden hier een rol? Was het succes voor Kramer te groot, bijna ondraaglijk? Ooit zullen we het misschien in de memoires van Kemkers kunnen nalezen. Waarschijnlijk weet hij het op dit moment zelf ook niet. Misschien moet er zelfs hypnose aan te pas komen om zijn diepe, onbewuste motieven te onthullen. Ik wens Gerard veel sterkte met de verwerking van deze ongelooflijke black-out, een soort mentale zwabbervoet. Feit is dat de gang van zaken heeft aangetoond dat ook Kramer menselijk is. De man die altijd de kant uitgaat die hem zelf goeddunkt, ook al wijst iedereen de andere kant op, volgde nu zijn coach. De grootste Kramer zagen we na afloop. Binnen de kortste keren had Sven zijn emoties onder controle en stond met een groot brok in de keel meer dan correct de pers te woord. Dat vond ik pas echt klasse. Grote klasse!

Terwijl de winterkou twee maanden na kerst eindelijk uit het land is verdwenen valt er toch alweer genoeg te klagen. In volgorde van belangrijkheid: het falend leiderschap van Telstar en van Nederland zijn de laatste weken genadeloos aan de kaak gesteld. Telstar moet als het zo doorgaat nog uitkijken voor degradatie, en hoe het nu met Nederland verder moet, weet ik gewoon echt niet meer. Hoe moet er in godsnaam een geloofwaardige regering worden gevormd als er na de verkiezingen straks een rechtse meerderheid ontstaat waarbij de partij van Wilders misschien wel de grootste wordt - ik moet er gewoon niet aan denken. En de laatste jaren zijn we toch al niet gezegend met een inspirerend leiderschap. Balkenende mag dan zekere verdiensten hebben (al lijken die vrijwel uitsluitend binnen het CDA te worden geapprecieerd), een sterke leider zullen toch weinigen hem noemen. Een beschaafd persoon, dat is misschien het meest positieve predikaat dat we hem kunnen geven. Laat hij nu in het landsbelang asjeblieft niet zijn kandidatuur stellen voor nog een nieuw brokken­kabinet. CDA en Christenunie regeren graag met God, maar de leiding van Metgod bij Telstar toont aan dat dat geen garantie is voor succes. Balkenende basta!

Toch is er ook deze keer wel weer iets positiefs te melden: de overwinning van Mark Tuitert op de koningsafstand van het Olympisch schaatstoernooi was een topprestatie van buitengewoon formaat. Acht jaar lang heeft die jongen keihard gewerkt voor deze twee minuten en achteraf blijkt het de moeite waard. Ook voor mij trouwens, want tot drie uur in de nacht opblijven mag dan een mindere prestatie zijn dan 1500 meter schaatsen, als uiteindelijk Davies weer met de overwinning was gaan strijken was ik toch wel met een fikse kater gaan slapen.

Misschien moet ik er maar een traditie van maken; het koopje van de week: Deze keer C100 met twee pakken Yoki voor 1,50 en vier krentenbollen gratis. Helemaal niet slecht. En komende week shoarmavlees met gratis broodjes!

Terwijl de winterkou bijna een maand na mijn vorige bijdrage nog steeds niet uit het land is verdwenen moeten we toch maar niet teveel klagen. De situatie op veel andere plaatsen in de wereld is veel erger: op het journaal zag ik een reportage over Mongolië, waar het vee van de honger omkomt en de bevolking het steeds moeilijker krijgt om te overleven.

Vooral omdat we daar hiervandaan toch maar weinig aan kunnen doen, ga ik maar gewoon door met de onbenulligheden van alledag: nadat ik wekenlang onbetaald reklame heb gemaakt voor allerhande aanbiedingen van met name AH en C1000, wil ik deze keer een lans breken voor Dirk. Niet vaak met gekke acties zoals alles voor een euro, maar toch vaak op minder opvallende wijze uitgesproken goedkoop. Een voorbeeld? Een paar weken geleden voor een Euro bij C1000: een pot Chicken Tonight. Meteen maar een paar ingeslagen: het is geen culinair hoogstandje, maar altijd gemakkelijk om in huis te hebben voor als je snel een maaltijd met kipfilet op tafel wilt zetten. Vorige week bij Dirk: 60 eurocent, ofwel maar liefst 40 procent goedkoper! Meteen maar twee bijgekocht; mijn voorraadkast staat helaas niet toe dat ik er een heel dozijn bijkoop... Op de fotopagina is nog een voorbeeld te zien: een doos buitengewoon mooie Elstar-appelen voor de somma van 1,49 Euro.

Half januari verdwijnt eindelijk de winterkou uit het land, maar op Haïti hebben ze heel andere problemen. Geen huis meer, bijna geen eten en drinken; je kunt het je nauwelijks voorstellen. Je kunt alleen maar hopen dat er voor de overlevenden zoveel hulp beschikbaar komt dat het land ook op langere termijn aan de vicieuze cirkel van armoede en rechteloosheid weet te ontsnappen.

Vooral in vergelijking met het ondragelijke leed van anderen wordt mijn overdaad wel een erg luxe probleem. Toch moet ik het maar eventjes melden: door alle aanbiedingen van met name AH en C1000 begint mijn voorraadkast zodanig vol te raken dat ik maatregelen moet gaan nemen. Bij AH krijg je twee producten voor de prijs van één en C1000 geeft honderden producten weg voor één Euro. Nu heb ik al vaker mijn verbazing uitgesproken over hoe goedkoop sommige dingen zijn, maar soms kost het wel erg veel zelfbeheersing om niet te gaan hamsteren.

Wat te denken van een diepvriespizza bij C1000; als je je ook maar vagelijk een voorstelling probeert te maken van alle kosten die in de bereiding, de verpakking en het vervoer ervan moeten zijn gaan zitten, is 1 Euro wel heel erg goedkoop: En dus eet ik dan toch maar een pizza terwijl ik nog zoveel aardappelen, zuur­kool, rookworst en spek in voorraad heb ;-) Op de fotopagina is te zien hoe mijn voorraadkast bijna uitpuilt, en dat terwijl ik elders ook nog voorraden heb aan­gelegd! Iemand als Freud zou er vast wel een passende verklaring voor hebben...

Het is nog steeds behoorlijk koud in Nederland en je ziet de klimaatsceptici al weer grijnzen. De elfstedentochtoptimisten zien hun kansen ook alweer schoon voordat er nog een laag ijs van betekenis op de wateren te vinden is en zo weet ieder er weer het zijne van te maken.

Bij alle bespiegelingen over het afgelopen decennium is het niet anders, maar toch overheerst alom het pessimisme: de gevolgen van 9/11, de klimaatcrisis en de economische crisis zijn nog lang niet voorbij en dan hebben nog maar weinig mensen het over de te verwachten gevolgen van de economische dominantie van China die al in de loop van het komende decennium haar beslag zal krijgen. Alle reden dus om ook op Ertman een zwartgallig geluid te laten horen.

Rond de kerst gebeurde er echter iets dat toch weer een zilveren randje geeft aan de donkere wolken die zich allerwege verzamelen. Nee, ik heb het niet over de eerste Nederlandse held van internationale betekenis na Jantje Brinker, die met zijn vinger in de dijk een ramp wist te voorkomen. En nu hebben we dan Jasper Schuringa, die een ramp wist te voorkomen door zijn vingers te branden aan de explosieve delen van een Nigeriaan in een vliegtuig... Ik vrees echter dat dit slechts een heel kleine overwinning is in de strijd tegen de terreur. Volgende stap van de terrorristen om aan de naaktscanner te ontkomen wordt waarschijnlijk het in het lichaam vervoeren van explosieven, zoals nu de cocaïne voor onze jetset wordt vervoerd. Het zou mij niet verbazen als het woord van 2010 darmbom wordt...

Nee, wat mij bij aanvang van het nieuwe jaar wel echt weer wat hoop voor de toekomst gaf, was een cadeautje dat ik op mijn verjaardag van mijn dochter kreeg: Ieder normaal mens zou direct de implicaties van dit geschenk hebben doorgehad, maar tot mij drong het niet door... Ertmanlezers zullen er met hun bovengemiddelde IQ wel geen probleem mee hebben ;-) Er is nog hoop en er is ook alle reden om toch ons best te blijven doen om de doemscenario's voor de wereld te voorkomen. Een nieuwe generatie heeft recht op een leefbare omgeving en daarom moet iedereen zijn goede voornemens voor het nieuwe jaar nu maar eens waarmaken. Ertman wenst zijn lezers daarbij veel sterkte!

Een kwakkelkerst heb ik het al horen noemen, maar met temperaturen in de kerstnacht duidelijk onder nul is dat nog niet erg toepasselijk. Als we het optimistischer bekijken, is het toch ook een witte kerst: op veel plaatsen ligt nog een soms hinderlijk gladde laag sneeuw. Zo niet op drukke plaatsen zoals de Dam in Amsterdam, die wel weer gesierd wordt door een fraaie kerstboom, die op de fotopagina in zijn geheel te bewonderen valt. Hier slechts het topje:

Een verrassende wildplasser in het centrum van Amsterdam vandaag; een mooiere foto van de dader is eveneens op de fotopagina te zien. Toegegeven, ik heb wel eens smakelijker foto's geplaatst, maar ik hoop toch dat mijn lezers de eetlust niet vergaan is. Ik wens iedereen een heel fijne kerst, vooral ook degenen die mijn kerstkaart door de schuld van de TNT (lees: doordat ik ze een beetje laat op de bus heb gedaan) pas na kerst zullen ontvangen...

Ik heb al sinds jaar en dag allerlei accounts bij Microsoft, waaronder mijn meest gebruikte emailadres (bij Hotmail) en zelden gebruikte Messengeradres (MSN). Sinds korte tijd beschik ik over Windows 7 Home Premium (gewoon eerlijk gekocht ja) en sindsdien heb ik Windows Live herontdekt. Zo kan ik dankzij Windows Live Mail mijn diverse accounts tegelijk bekijken, zelfs mijn Ertmanmail (waar overigens vooral veel spam binnenkomt). Ik heb zelfs weer iets gedaan aan een weblog dat ik daar al jaren niet meer bewerkt had. Al met al heeft Windows 7 mijn leven best wel verlevendigd, en dat is tactisch een heel goede actie van Microsoft, want ik stond op het punt om het steeds beter wordende (en nog altijd gratis!) Ubuntu Linux als hoofdbesturingssysteem te gaan gebruiken:

Nog meer Live deze week: ik heb weer tien weken Eredivisie Live (voor vijf euro, dat leek het mij ondanks het huidige niveau in de eredivisie nog wel waard). Nu verdoe ik een groot deel van mijn toch al vrij nutteloze tijd ook nog eens met voetbal kijken. Dieptepunt was dat ik vanmorgen zelfs even naar Feyenoord-Utrecht heb gekeken. Gelukkig maakte Ajax later vooral met een wervelende eerste helft tegen Heerenveen veel goed. In de tweede helft vond ik vooral het missen van de vele kansen opmerkelijk. Jammer dat Twente dit weekend zonder enige glans toch weer wist te winnen, en PSV zal het ook wel weer lukken. Kampioen worden wordt zo nog een hele opgave voor Ajax...

Ik heb altijd het plan om de trouwe lezers op de hoogte te houden van wat er zoal aan interessants in mijn leven gebeurt, maar soms zijn er weken (en mij overkomt dat nogal eens) dat er nu eenmaal niets interessants gebeurt. Ja, voor mij mag het dan interessant zijn wanneer mijn orchidee weer een paar nieuwe bloempjes ontvouwt (zie fotopagina) maar ik besef heus wel dat lezers dat minder boeiend vinden. Bij deze dus mijn excuus voor het weinig opzienbarende nieuws... Dit seizoen is kennelijk wel goed voor de fruitoogst, want appelen en peren worden momenteel aangeboden tegen afbraakprijzen. Zo mocht ik bij Dirk voor twee Euri een plastic zak volladen met Jonagold appelen:

Ik had het al eerder over mijn bedenkingen ten aanzien van de milieuvriendelijkheid van fruitshoots: De gemeente Amstelveen heeft beloofd dat er een gescheiden ophaalmogelijkheid komt waarna dit soort plastics kan worden hergebruikt, en dus bewaar ik ze nog maar even, maar het wordt wel tijd dat de gemeente de daad bij het woord gaat voegen, alders kan ik straks in mijn rommelkamer helemaal mijn kont niet meer keren...

Soms gebeuren er dingen in het leven waarvan het maar moeilijk te geloven is dat ze op toeval berusten: op de dag dat mijn laatste orchidee z'n laatste blaadje laat vallen, ontvouwt de doodgewaande orchidee, die ik meer dan een jaar liefdevol ben blijven verzorgen, zijn eerste nieuwe bloem, en wat voor een!

Zo wordt meer dan een jaar nadat ik hem heb aangeschaft deze aankoop bij nader inzien toch niet een miskoop. Ondanks het vorderen van de herfst hebben trouwens nog niet alle bloemen buiten hun bladeren laten vallen. Zo is er nog een aanzienlijk aantal rozen volop in bloei:

Aangemoedigd doordat het aantal bezoekers van deze site na de vorige keer met meer dan 3 procent is toegenomen, kom ik hier deze week nog even op terug. Net als de vorige keer geldt dus weer, dat wie nog geen 18 is of het onderwerp seks ongepast of gewoon niet leuk vindt nu beter kan wegschakelen, bijvoorbeeld naar een site waarop vrijwel alle dagaanbiedingen van Nederland te vinden zijn: jouwaanbieding.nl.

OK, veel van de lezers willen graag weten hoe de dames die mij in Utrecht zo te grazen namen, eruitzagen. Helaas (in andere opzichten is dat maar goed ook) is fotograferen tijdens de Kamasutrabeurs niet toegestaan, zodat ik me moet behelpen met fotootjes die ik op internet kon vinden.

Als ik het goed begrijp hebben deze dames van hun grootste hobby, en dat is onmiskenbaar seks, ook hun beroep gemaakt. Geef ze eens ongelijk!

Een heel ander onderwerp deze keer: erotiek nog wel. Wie nog geen 18 is of het onderwerp seks niet interessant vindt kan nu beter wegzappen, bijvoorbeeld naar de site van mijn sportclub SpecialSports.

OK, als je doorleest moet je het ook zelf maar weten, zeg niet dat ik niet heb gewaarschuwd! Onlangs heb ik mij bij MediaMarkt laten verleiden. Nee, niet door een vrouw natuurlijk, maar door een ordinaire porno-DVD. Hij lag in een grote bak met Gekkenhuis Kiloverkoop spullen en eerlijk is eerlijk, de prijs was schappelijk te noemen: zegge en schrijve één Euro voor een pittige porno met een Paris Hilton-lookalike in de hoofdrol, dat kon toch geen miskoop zijn? Nou, misschien toch wel, want het blijkt maar weer eens dat goedkoop niet altijd goed hoeft te zijn. Als ik een dergelijke DVD koop weet ik ook wel dat er geen Nobelprijs winnend script achter zal zitten, en een beetje ruwe seks kan soms helemaal geen kwaad, maar dit ging me toch wel een beetje te ver... Iets meer verhaal en subtiliteit is spannender dan direct alle lichaamsopeningen van de speelsters op allerlei manieren te vullen - beslist geen aanrader dus.

Een heel wat duurdere investering in de erotiek deed ik het afgelopen weekend: een bezoek aan de eroticabeurs KamaSutra in Utrecht. De entree alleen kost al 17,50 Euri, maar als je ook alle voorstellingen bezoekt, ben je al gauw het dubbele kwijt. Maar ik heb er dan ook wel heel wat meer plezier aan beleefd. Het eerste waar ik me aan vergaapte waren twee meiden die in de lingeriewinkel kledingstukken aan het passen waren zonder gebruik te maken van een pashokje. Veel gekker nog was de doorlopende SM-voorstelling waarbij geheel ontklede vrouwen werden gebonden en met allerhande zweepjes en dergelijke werden bewerkt - niet echt mijn smaak, maar ik heb er toch een tijdlang geboeid (niet letterlijk natuurlijk!) naar staan kijken. Spannender werd het, toen ik in het sexcite-theater zelf op het podium terecht­kwam. Ik had me voorgenomen nu eens niet kinderachtig te zijn en het spel helemaal mee te spelen, en dat leverde denk ik voor het publiek een meer dan lachwekkende voorstelling op. Voor mijzelf was het af en toe wel even afzien; zo vond ik het niet bepaald prettig dat de stripster nadat ze me tot op mijn onderbroek had uitgekleed, gesmolten kaarsvet over mijn buik goot. Andere vernederingen zal ik de lezer besparen, maar gelukkig waren er ook momenten die het de moeite waard maakten. Zo mocht ik ook een toef slagroom van haar tepel afsabbelen en trakteerde ze me ook nog op een korte body-to-body massage met haar stevige (jammer genoeg met siliconen gevulde - dat voelt toch anders aan) borsten. Al bij al was ik wel een beetje trots dat ik het had aangedurfd en mezelf zo had weten te relativeren.

Een misschien nog wel spannender onderdeel was De Voyeur, een grote ruimte met verspreid een stuk of tien ligbanken, met daaromheen allemaal hokjes waarin kijkers zich vanuit het donker konden vergapen aan wat zich daarbinnen allemaal afspeelde. Aanvankelijk was dat nog niet zoveel; een klein aantal waarschijnlijk door de organisatie ingehuurde niet zo jonge (half)naakte mannen en vrouwen bewogen zich wat ongeïnspireerd over de zaal en voerden hier en daar ietwat plichtmatig seksuele handelingen uit; het spannendste wat ik zag was dat een als poes geschminkte dame zich uitgebreid met de hand liet verwennen door iemand in een hokje naast mij. Tegen de avond kwamen er echter ook enkele jonge paren die het aandurfden om hier voor het publiek open en bloot de liefde te bedrijven. Dat was heel wat spannender dan tien Paris Hiltons bij elkaar, en ik was er dan ook niet rouwig om dat toen ik thuiskwam Studio Sport al lang en breed was afgelopen...

Deze week zeur ik voor het laatst over de boodschappen. AH is alweer begonnen met fratsen: goedkope groenten als je ze in een zak stopt. Neem van mij gerust aan dat die zak nergens op slaat: op vertoon van je bonuskaart krijg je gewoon die korting; daar hoef je de cassiëre niet voor te vermoeien met een zak die nergens voor nodig is.

C1000 heeft de 1-Euroactie nog een weekje verlengd zodat de prijsbewuste inkoper nog een keer zijn slag kon slaan: Jammer dat de bevoorrading verre van optimaal was: veel produkten waren al op tegen de tijd dat ik (na mijn werk) bij C1000 in de winkel kwam. Zo kostte het me meerdere pogingen voordat ik de blikken zalm wist te veroveren.

De laatste weken zijn AH en C1000 allebei druk in de weer om elkaar klanten af te snoepen. Door 2 producten voor de prijs van 1 aan te bieden lijkt Appie daarbij het aantrekkelijkst:

Een product dat ik twee weken geleden nog niet kende en dat ik nu heb ingeslagen is de fruitshoot. Ook nog nooit van gehoord? Het gaat om een vruchtensapdrankje in een (mij dunkt wel milieuonvriendelijk) klein bidonnetje van 200 ml, maar (naar mijn smaak) wel heel lekker. Twee weken geleden bij C1000 vier voor een euro (net als 99 andere producten) en afgelopen week bij AH zelfs maar 1,52 euro voor 2 sets van 4! Ertmankenners wezen mij erop dat zelfs de batterijen bij Appie in de aanbieding waren, maar helaas is mijn voorraadkast al tjokvol. Overigens komt AH niet altijd als winnaar uit de bus; nectarines waren deze week een euro per pond. Bij C1000 ook een euro, maar dan wel per kilo; dat zijn bepaald geen fratsen... Voor wie denkt dat ik na het bezoeken van supermarkten geen tijd heb voor andere dingen, een geruststelling: gisteren ben ik naar Artis geweest. Foto's op MijnAlbum.nl; zoek naar ZOOmeravond.

Er zijn niet veel gebieden waarop Ertman zich expert mag noemen, maar door mijn gierige aard en hoge domheidsgehalte durf ik mij gerust een expert te noemen op het gebied van koopjes... en ja, ook op het gebied van miskoopjes heb ik, zoals ik al eerder beschreef, de nodige ervaring opgedaan. De meeste miskopen zijn eigenlijk koopjes waarbij iets is misgegaan. Zo meende ik vorig jaar een reuzenkoopje te hebben toen ik 10-rittenkaarten van Connexxion kocht waarmee je voor slechts een Euro een hele busreis door Amstelland kon afleggen. Niet mis mee, toch? Toch wel, want toen de kaarten verliepen had ik nog een bijna volle kaart over, en, misschien nog dommer, een ander exemplaar had ik in het zakje van een overhemd laten zitten toen ik dat in de was gooide; dat kaartje durfde ik dus niet meer te gebruiken:

Om ook eens positief over de middenstand te zijn: soms verbaas ik me over dingen die echt goedkoop zijn, zoals een aubergine voor 19 cent bij Dirk of voor diezelfde 19 cent een Geo-Dreieck bij Kruidvat. Ik weet ook wel dat ik echt nooit meer een geodriehoek zal gebruiken, maar toch moet ik mezelf dan dwingen er niet eentje te kopen... Een koopje dat bij mij wel gebruikt wordt is de gepofte tarwe van AH (euroshopper) voor slechts 98 eurocent. Voor die prijs hebben ze er ook nog vitaminen aan toegevoegd... Gemeten per volume moet dit wel een van de allergoedkoopste levensmiddelen zijn, en ik vind het nog lekker ook!.

Het moge duidelijk zijn dat ik weer eens achter loop met het bijhouden van deze website: vorig weekend ben ik ter gelegenheid van de 74ste verjaardag van mijn oudste broer naar Den Bosch afgereisd waar we in ideale weersomstandigheden een gezellige dag beleefden. Hoogtepunt van de dag was misschien nog wel het optreden van de kikker in de vijver, die zich eerst liet begieten met water en zich daarna ook nog liet aaien...

Zaterdag eindelijk eens een keer naar de canal parade van de Gay Pride geweest: een heerlijk vrolijke, zij het misschien iets te drukke, vertoning met alweer ideaal weer. Met mijn 12 x zoom Kodak kan ik dichterbij de onderwerpen komen dan ik anders zou durven, en dat levert soms aardige plaatjes op. Op mijn fotopagina staat nog een intrigerend voorbeeld; een hele verzameling heb ik gepubliceerd op Mijnalbum.nl.

Volgens de uitdrukking stoot een ezel zich in't gemeen niet twee keer aan dezelfde steen, maar mij is het vanmorgen toch gelukt om voor de tweede keer een pot met een orchidee om te laten vallen op mijn o zo fraaie oranje zithoek, en de gevolgen zagen er heel wat ernstiger uit dan de vorige keer: Het leek wel een westers hotel na een bezoekje van een paar explosieve aanhangers van de Jihaat!

Er restte mij weinig anders dan brokje voor brokje de aarde op te pakken en weer terug te stoppen in de pot. Daarna de bank en de omgeving grondig gestofzuigd (ik ben niet zo'n enthousiaste stofzuiger, en gezien het aantal spinnenwebben dat ik onder de bank aantrof was het al een tijdje geleden dat het voor het laatst was gebeurd). Vervolgens kon de aldus gereinigde bank weer als achtergrond dienen voor de volgende foto: Je ziet het goed: twee vrijwel identieke afstandsbedieningen. Dat vraagt natuurlijk om een verklaring. Welnu: al sinds meerdere maanden haperde de originele afstandsbediening van mijn geliefde AKAI televisie. Eerst viel daarmee nog wel te leven; een tikje ertegen en hij deed het weer een tijdje, maar vervolgens deed hij het pas als je de batterijen er opnieuw indeed, en later moest je hem 27 keer heen en weer schudden en precies in de juiste richting met een licht draaiende handbeweging indrukken; kortom: tijd om neer een nieuwe uit te kijken. Nadat ik zonder succes een flink aantal programmeerbare had aangeschaft (nu voor een euro af te halen in huize Ertman - over koopjes gesproken!) moest ik toch echt op zoek naar een waardige vervanger (ik ben nog niet toe aan zo'n meters brede flatscreen die Jan en alleman tegenwoordig aanschaft). Die meende ik te hebben gevonden bij Afstandsbediening Online (alles kan tegenwoordig via internet) en dus maar 25 Euro geïnvesteerd om verlost te worden van de ingewikkelde rituelen van mijn steeds eigenzinniger wordende oude afstandsbediening. Kort hierna volgde een teleurstelling; de geleverde afstandsbediening leek weliswaar veel op de mijne maar was toch wel net een ander type, en maakte dan ook niet de minste indruk op mijn TV. Snel dus maar weer in de virtuele pen geklommen en Afstandsbediening Online van mijn teleurstelling op de hoogte gesteld. Wat toen gebeurde had ik niet durven hopen: nog voor ik de ontvangen afstandsbediening had geretourneerd, stuurde het bedrijf mij een nieuwe toe, en deze keer was het precies de juiste, zodat ik nu weer naar hartenlust kan zappen. Mij dunkt dat Afstandsbediening Online hiervoor een warme douche verdient: Hulde!

Nadat ik de historische finale van Wimbledon tot het bittere (voor Roddick tenminste) einde heb uitgezeten (geweldige prestatie, Roger! - maar ook voor mij als toeschouwer geen kleinigheid) heb ik wel even genoeg van het schrijven over tennis. Ook over het verloop van de Tour de France zal de lezer van mij niets vernemen; ik heb geen verstand van de verschillende vormen van doping die de heren gebruiken en heb geen illusie meer dat we ooit een schone Tour zullen meemaken. Vandaag hoorde ik mezelf zelfs zeggen dat de renners wat mij betreft met z'n allen het ravijn in kunnen storten, en ik schrok zelf van die harde uitspraak, die alleen maar uit jarenlang teleurgestelde illusies te verklaren is.

Nee, dan maar iets waar ik wel verstand van heb: koopjes. En dan heb ik het niet over de vermoeiende spaaracties die AH en C1000 deze week weer beginnen; laten ze liever gewoon de prijzen verlagen. Nee, deze week zowaar een positieve vermelding voor de Mediamarkt. Zo krijg je deze week bij aanschaf van een game of accessoire een tweede voor de halve prijs, en dat scheelt al gauw een paar tientjes. Daarnaast kocht ik onlangs bij Mediamarkt voor drie Euro een setje met een DVD en een dikke paperback: Die Blechtrommel van Günter Grass. Ik geef toe; het is alweer een tijd geleden dat deze film in de prijzen viel, maar dat ik er nu voor die paar Euri ook het boek bijkreeg, vond ik toch best wel bijzonder. Ga zo door, Mediamarkt!

Vrijdagavond vond dan het tennistoernooi plaats van SpecialSports. Vond ik nog dat ik dapper was geweest om me niet meer als beginner maar als gemiddelde speler op te geven, de toernooiorganisatie had daar andere gedachten over en had mij met mijn partner (die nauwelijks beter tennist dan ik) ingedeeld bij de gevorderden! Toen ik dat zag, voelde ik direct een troosteloze serie nederlagen aankomen, zeker omdat ik een aantal tegenstanders al kende en aanzienlijk hoger inschatte dan onszelf.

Al bij de eerste wedstijd bleek dat ik ons schromelijk had onderschat, en na drie wedstrijden hadden we al drie overwinningen! In totaal moesten we maar liefst zes matches van 20 minuten afwerken; daarvan leden we één kansloze nederlaag en een onnodige, maar met vier overwinningen eindigden we meer dan eervol op de tweede plaats. Het leverde geen geldprijs, maar wel een zeer trots gevoel op. Wat het barbecuen betreft is mijn mening niet veranderd; het aanbod was wel ruim en hoewel ik niet kan beweren dat het vlees ongaar of aangebrand was, eet ik toch liever vlees dat ik zelf op een meer conventionele manier heb bereid. De sfeer was echter, zoals ik al had gehoopt, opperbest en het weer werkte ook geweldig mee; pas aan het eind van de avond maakte een wolkbreuk een abrupt einde aan de tennispret. Een fraaie bekroning van een geslaagde thuisvakantie, die over nog maar enkele dagen helaas alweer ten einde loopt.

Het is bekend dat ik dezer dagen vakantie heb. Anders dan velen ga ik niet naar Egypte of Thailand. Ik houd deze keer een tennisvakantie. Geliefd zijn vooral tennisvakanties op Curacao, de Canarische eilanden en Turkije, maar ik heb dit jaar een bijzondere bestemming ontdekt: Amstelveen... Tot vandaag heb ik zeker al een keer of vijf op de baan gestaan, en dat terwijl het morgen de vaste toss-avond is van SpecialSports. Bovendien is daar aanstaande vrijdag een tennistoernooi met barbecue, en na het zien van het weerbericht voor de rest van deze week heb ik me daar ook maar voor ingeschreven.

Normaal gesproken ben ik geen liefhebber van barbecuen; ik ben een van die mensen die het vaak barbeknoeien noemen: het vlees is niet gaar en/of verbrand en/of je moet een halfuur wachten op iets dat een hamburger wordt genoemd maar niet als zodanig te herkennen valt. Maar om er een beetje bij te horen heb ik een tijd geleden besloten dat ik tenminste eenmaal per vijf jaar moet meedoen aan een barbecue, en zelfs met die bescheiden doelstelling werd het toch wel weer hoog tijd. Overigens denk ik dat het met al die medetennissers best gezellig zal worden.

Vanavond kreeg ik zelfs het idee dat ik een van de betere spelers op de baan was; ik maakte voor mijn doen weinig unforced errors en wist af en toe zelfs een heel aardige winner te produceren... Een succes als dat van Sluiter (chapeau!) zit er waarschijnlijk niet meer in, maar ik heb me deze keer toch maar niet meer als beginner opgegeven!

In mijn streven naar zo veel mogelijk koopjes bezondig ik mij regelmatig ook aan miskoopjes. Daarbij gaat het niet alleen om dingen die ik in voorraad neem en die jaren later hun consumptiedatum hebben overschreden, maar ook om dingen die volstrekt onnuttig zijn en die ik uitsluitend uit hebzucht koop. Het extreemste voorbeeld daarvan is misschien wel de handige luxaflexreiniger die ik vorig jaar heb aangeschaft. Ik was heel tevreden dat ik die goedkoop had weten te bemachtigen, totdat ik me bij thuiskomst realiseerde dat ik helemaal geen luxaflex heb...

Een soortgelijke fout maakte ik een paar weken geleden toen ik een slacentifuge kocht: een prachtig apparaat voor weinig geld, maar die twee keer per jaar dat ik sla eet had ik die paar druppels water ook wel voor lief kunnen nemen...

Ook op het gebied van dvd's heb ik wel eens moeite mezelf in te houden. Deze week kocht ik een drietal dvd's voor 6 Euri. Niet veel geld dus, temeer omdat een van de drie een hele box vol met Britse humor was, waar ik op zich al 6 Eurootjes voor over zou hebben gehad. Toch voelde ik me een beetje bekocht toen ik de verpakking openmaakte: meer dan de helft van de inhoud bestond uit lucht. Hoe kun je als jezelf respecterend dvd-producent nu besluiten een box voor zeker de helft met lucht te vullen? Van de tekst op de verpakking is niets gelogen, en het blijft een koopje, maar toch voel ik me een beetje genept!

Gisteren bij de C1000 meteen maar een hele kilo gekocht van de kiwi's waar ik het eerder over had. Op mijn fotopagina vind je een grotere foto. Daarnaast kon ik het weer niet laten mijn verzameling batterijen nog verder uit te breiden. Dat was vooral de schuld van de Hema, die zonder enige aanleiding bij elk pak alkalinebatterijen een tweede cadeau meende te moeten geven. Zeg dan als weerloze consument nog maar eens nee... Wat ik met al die batterijen moet weet ik ook niet zo direct, maar aangezien ze tot 2013 houdbaar zijn, houden ze het vast wel vol tot het einde der tijden in 2012!

Een SpecialSports sporttas, een bidon, een SpecialSports pet en een echte Calvin Klein shampoo: de prijzenoogst van een eervolle tweede plaats bij een badmintontoernooi op hemelvaartsdag.

Het was bepaald geen makkie, want in de halve finale kwam ik met 18-13 achter te staan, maar gelukkig was mijn tegenstander er conditioneel nog slechter aan toe dan ik, en wist ik met een uiterste inspanning de wedstrijd in mijn voordeel te beslechten.

Ook afgezien van het fraaie resultaat was het wat mij betreft een geslaagd toernooi, en ik hoop dat het een jaarlijkse traditie op hemelvaartsdag wordt!

Ertmanologen weten dat ik altijd in ben voor een voordeeltje; ik koop soms zelfs zoveel voordeeltjes dat het hartstikke in mijn nadeel gaat werken, bijvoorbeeld omdat die tweede leverworst die ik een maand geleden bij de eerste cadeau kreeg, nu over zijn consumptiedatum heen is ;-(

Daarom zal het misschien verbazing wekken dat ik geen voorstander ben van het fenomeen Jokers plakken. Albert Heijn begint hier deze week weer mee en daar word ik altijd een beetje verdrietig van. Allereerst moet je nog maar zien de jokers (bij andere plakacties kunnen dat sterren, stippen of wat dan ook voor stickers zijn) te bemachtigen. Heb je iemand in de familie die Bonusboekjes bezorgt, dan is dat geen probleem. Je hebt dan gedurende de jokerweken op alle produkten een aanzienlijke korting, en dat is nooit weg. Als je dat niet hebt en zoals ik ook nog een NEE NEE sticker op je brievenbus, dan kun je naar de jokers fluiten.

Misschien wel erger is de schade aan het milieu. Heb je wel eens in de grotere Albert Heijns gekeken in de weken waarin jokers geplakt moeten worden? Een rommeltje ja! Mensen zijn zo blij dat ze hun jokertjes hebben geplakt dat ze de filiaalbeheerder met de leeggeplunderde stickervellen laten zitten. Een ander nadeel is het gedoe bij de kassa. Ik hoef niemand uit te leggen dat al dat geplak stressverhogend werkt, voor de klant, maar ook voor het winkelpersoneel. Mede hierom heb ik besloten supermarkten tijdens plakweken te mijden. Ik koop komende week mijn Zespri kiwi's niet bij Albert Heijn voor 1,39, zelfs niet met joker voor 1,25, maar gewoon bij C1000 voor 89 cent. Als meer mensen dat doen, komt er misschien ooit een eind aan dit soort fratsen!

Ik had nooit gedacht nog eens een week zonder internet te hoeven leven. Toch heb ik dat de afgelopen tijd meegemaakt - en overleefd! Het begon allemaal toen ik ergens midden vorige week mijn pc aanzette en internet niet beschikbaar bleek. Nu ben ik best wel een beetje flink, dus deed ik mijn computer op een gegeven moment maar weer uit, in het volste vertrouwen dat de verbinding de volgende dag weer beschikbaar zou zijn. Eén dag zonder internet kan ik zonder onoverkomelijke geestelijke schade doorkomen; zoiets houdt je scherp.

Vervolgens begon een lange week van contact met de helpdesk, instellingen wijzigen, weer bellen naar de helpdesk en nog eens de instellingen wijzigen, enfin, het idee is duidelijk: niet erg aangenaam. Onder zulke omstandigheden merk je pas hoezeer internet onmisbaar is in het dagelijks leven: tientallen keren op een dag dacht ik automatisch: dat zoek ik wel effe op op internet... niet dus!

Na meer dan een week kwam de helpdesk met de volgende oplossing: op de prompt van telnet moest ik typen: modify atm vc intf ifname aa15-0 vpi 0 vci 34 Tja, dat had ik zelf ook kunnen bedenken! Intussen had ik al wel een nieuwe verbinding besteld: 12-24 MB, dus nog eens 4 tot 8 keer zo snel als mijn huidige verbinding. Ben benieuwd...

Ik heb het meerdere mensen horen zeggen: Koninginnedag 2009 beloofde een onvergetelijke dag te worden, en dat werd het ook... maar niet op de manier waarop velen het zich hadden voorgesteld. Zelf heb ik een groot deel van de dag in volmaakte onwetendheid over wat er in Apeldoorn gebeurd was, in Amsterdam doorgebracht, waar het mij niet opviel dat het feest voor degenen die het nieuws hadden gezien een stuk minder feestelijk was geworden.

Het Vondelpark was gezellig als elk jaar. Druk, dat wel, maar mede dankzij het perfecte weer zeer aangenaam. Naast de vele standaardvormen van vermaak viel mij dit jaar het grote aantal eiergooigelegenheden op. Ik ben daar niet zo gelukkig mee, misschien omdat ik ben opgevoed in een tijd dat voedsel schaarser was dan tegenwoordig; het moedwillig stukgooien van eieren op iemands hoofd is niet mijn idee van plezier, maar er waren genoeg leukere dingen te zien:

Op veel plekken kon je van alles kopen of alleen maar een stukje proeven.

Wie het ook zonde van de eieren vond mocht gooien met natte sponzen.

Diverse jeugdige muzikanten gaven blijk van hun al dan niet aanzienlijke talenten.

Het was dus eigenlijk al bijna een onvergetelijke dag voordat het echt een onvergetelijke dag werd en er een dikke zwarte rand om het vrolijke oranje werd geplaatst. Ik hoorde het in Amstelveen, waar de meeste feestelijkheden gewoon doorgingen. Op het podium stond een een soort K3, drie overenthousiaste meiden die vonden dat er toch maar een feestje van gemaakt moest worden, ondanks wat er in Apeldoorn was gebeurd.

Ik snel naar huis, want als zelfs zulke meiden het zich aantrokken, moest het wel erg zijn. Eerst denk je onwillekeurig aan een terroristische aanslag, maar behalve religieuze fanatiekelingen blijken er nog andere malloten in ons land rond te lopen. Zelden zal het in de Nederlandse geschiedenis zijn voorgekomen dat één galbak het plezier van miljoenen op een dag zo grondig heeft vergald. Wat geeft iemand de euvele moed om met zijn miezerige autootje in volle vaart de levens van zoveel van zijn medemensen kapot te scheuren? Zijn motief zullen we wel nooit echt achterhalen, en dat doet er eigenlijk ook weinig toe voor de getroffenen voor wie Koninginnedag in een klap zoveel onvergetelijker werd.

Van Nieuwjaar tot Pasen is een hele tijd, en ik moet me dan ook misschien verontschuldigen dat ik mijn lezers zo heb verwaarloosd. In zekere zin is geen nieuws ook wel weer goed nieuws: als ik intussen een been had gebroken, had ik dat misschien wel gemeld. Anderszijds ook een gevolg van een uitermate saai leven; er is meestal niet veel interessants te melden. De lezer zal niet bijzonder graag willen weten dat ik met mijn zwakke enkel weer aan het tennisseizoen ben begonnen, dat mijn conditie niet is wat-ie een jaar geleden nog was en dat mijn bloeddruk tot grote hoogten is gestegen. Binnenkort zal ik deze website geheel vernieuwen en er een fotosite van maken. Ik weet wel dat mijn foto's veel mensen niet aanspreken, maar ik heb er zelf plezier in, en daar gaat het toch ook een beetje om...

Eerste Paasdag verliep voor het eerst sinds Ertmansheugenis zonder familieverplichtingen. Het ontbijt met een ongezond aantal eieren: vier zachtgekookte mega-eieren; ik wil niet weten wat mijn cholesterolgehalte is!

Daarnaast een stuk Panettone gegeten, een Italiaans vruchtenbrood waar ik in de winkel al vaker naar had gekeken maar dat ik nog niet eerder had gekocht, ook al omdat bij Pasen nu eenmaal een Duivenkater hoort. Zeker zo lekker als de traditionele paasstol, als je het mij vraagt.

Met een aldus goed gevulde buik op weg gegaan naar de Keukenhof; natuurlijk in het goede gezelschap van mijn nieuwe camera, een Kodak EasyShare Z8612 IS
(natuurlijk wel gekocht voor een aanzienlijk lagere prijs dan Kodak zelf er nog voor wil zien) Ik moet zeggen dat ik met het fotoresultaat meer dan tevreden ben: nog nooit eerder op een dag zoveel fantastich mooie bloemen gezien!

Zo heb ik hier al een voorproefje van een fotosite gegeven; als je geïnteresseerd bent in de foto's van mijn uitstapje naar de Keukenhof, kun je er een flink aantal op mijn Mijn Album zien. Het album heeft de weinig originele naam De Keukenhof - Pasen 2009.

Vandaag, bijna drie maanden na Ruud's verjaardag, even naar Haarlem geweest om een cadeautje te overhandigen. De reis verliep deze keer van een leien dakje: lijn 175 maakt nu zo'n omweg door Badhoevedorp, dat je vanuit Amstelveen niet meer lang hoeft te wachten op de aansluiting met lijn 80. Zo blijkt maar weer eens dat elk nadeel ook z'n voordeel heb, maar da's logisch, toch?

Het lijkt wel of de periodes van inactiviteit op deze site steeds langer worden, en ook deze keer is niet mijn luiheid de enige reden. De laatste weken zijn op meerdere gebieden nogal turbulent verlopen, en niet bepaald pijnloos. Om met dat laatste te beginnen: een maand geleden heb ik tijdens het badmintonnen mijn rug geblesseerd. Niet heel ernstig; na drie weken kon ik vorige donderdag weer redelijk ongehinderd badmintonnen, een van de dingen die ik, zoals oplettende lezertjes wel weten, het liefst doe. Na een uur spelen even een moment van onoplettendheid en auw aua au... Mijn enkel verstuikt $%$#@^%$#&!! Inmiddels is mijn voet alweer aan het herstellen, maar loop ik nog altijd mank en niet zonder pijn. Mijn voet is tot de tenen toe alle soorten pimpelpaars, maar om niet de laatste lezers kwijt te raken, zal ik maaar geen foto publiceren...

Veel pijnlijker nog dan de lichamelijke pijn van een verstuikte enkel, is de pijn die mensen elkaar aandoen, soms bewust, maar veel vaker zonder opzet. In de privésfeer heb ik daar de laatste weken meer van meegemaakt dan me lief is. Wat dat betreft heeft 2008 aan alle betrokkenen al veel te veel verdriet berokkend. Ontzettend jammer dat gewone communicatie tussen volwassenen ook al niet meer mogelijk lijkt. Hopelijk is de dag na mijn verjaardag het dieptepunt bereikt en gaat het ooit weer beter.

Internationaal gloort er intussen wel weer een sprankje hoop door de overwinning van de aankomende president Obama. De economische crisis en de torenhoge schulden van de Verenigde Staten maken de taak van de nieuwe president wel verschrikkelijk moeilijk, maar hij lijkt in elk geval van plan Amerika weer een plaats te laten innemen temidden van de beschaafde volken. Situaties zoals Guantanamo Bay passen gewoon niet in een democratie, ook niet in een gerechtvaardigde strijd tegen het terrorisme. Ook landen horen zich net als individuen te houden aan bepaalde gedragsregels, want wat voor nut heeft het verdedigen van de Westerse beschaving als je daarvoor zelf de beschaving aan de kant zet? Ik hoop dat 2009 voor iedereen een beter jaar wordt dan 2008, en dat vrede en vriendschap het winnen van oorlog en haat.

Het hoge woord moet er maar eens uit: Ertman weet ook niet alles. Een grote teleurstelling wellicht voor de selecte groep Ertmanthousiastelingen die hier regelmatig, nou ja, af en toe, langskwamen om Ertmans mening over de ontwikkelingen over de wereld in het algemeen en computers en voetbal in het bijzonder te vernemen, maar het is niet anders. Stel dat deze site een maand geleden Louis van Gaal had besproken. Dan was er weinig van hem overgebleven. Ertman verdacht hem er al van dat hij wilde proberen een afkoopsom van Dirk Scheringa af te dwingen, door AZ zo beroerd te laten presteren. Maar Ertman twijfelde en zweeg. Nu is AZ plotseling weer kampioenskandidaat in de armzalige eredivisie en dan zouden hier weer nederige excuses op de plaats zijn geweest. Louis is een groot ziener! Chapeau, mijnheer Van Gaal!

Een andere kwestie, misschien nog wel belangrijker zelfs dan voetbal, die Ertman in het geheel niet had zien aankomen: de financiële crisis. Achteraf gezien is het allemaal zo vanzelfsprekend: we hadden allemaal wel onze vragen bij de miljoenenbonussen die de rijken elkaar toebedeelden als er weer een bank of ander bedrijf werd overgenomen of als er iemand goed had gepresteerd of als iemand wegens wanprestaties de laan uit werd gestuurd. Neem maar mee, weer een paar miloen dollar of Euro, afhankelijk van welk deel van de kapitalistische wereld je je bevindt. We wisten ook wel dat er iets niet helemaal in orde was met de opzet van de maatschappij en de verdeling van het geld, maar het systeem werkte toch al jaren? Ertman zag niet aankomen dat de ene na de andere bank door de overheid zou moeten worden gesteund om overeind te blijven. Van Fortis konden we ons dat misschien nog voorstellen; hadden die maar niet zo hebberig moeten zijn om de ABN-AMRO op te willen slokken, maar dat ook een bank als ING-Postbank om miljarden verlegen zou zitten, had Ertman niet zien aankomen. Het is dus maar goed dat de site zo lang heeft gezwegen in verwondering. Ertman kan alleen maar hopen dat de huidige situatie ook leidt tot nederigheid onder de machtigen der aarde, die dit hebben laten gebeuren.

De conclusie moge duidelijk zijn: Ertman weet eerlijk gezegd maar heel weinig - eigenlijk bijna niets. Laten we maar liever gewoon genieten van het moois dat de wereld nu nog te bieden heeft, zoals de natuur, die ook in deze herfst weer voor prachtige kleuren zorgt.

Dat was letterlijk de kop van de Spits van maandag, en het moet voor de fans van PSV (die bestaan echt!) een naar bericht zijn. Hiertoe wil ik mijn commentaar op het voetbal van de eerste competitieronde maar even beperken, al is de verleiding om direct San Marco zijn heiligheid te ontnemen wel weer groot. Even geduld dus maar; er zijn zoveel belangrijker zaken gebeurd de afgelopen weken, zelfs op het gebied van de topsport... Voor Ertmanlezers die hier reikhalzend naar hebben uitgezien, zal ik hier mijn reactie op het verloop van de Olympische Spelen geven, en wel in de vorm van een open brief aan onze kroonprins Willem-Alexander. Of hij zelf tot de lezers van deze blog behoort weet ik niet, maar anders zal Maxima hem er wel op attent maken...

Hoogheid,

Tijdens de voorbije spelen, die zoveel hoogte- zowel als dieptepunten kenden, vernam ik ook het een en ander over uw visie op topsport, waar ik bij dezen graag op zou willen reageren. Laat ik vooropstellen dat ik net als Erica Terpstra en vele andere Nederlanders blij ben met de goede prestaties van een aantal Nederlandse atleten, vooral dames, en vooral watersporters, wat u als waterbeheerdeskundige extra deugd zal hebben gedaan. Het idee dat topsport van groot belang is voor het welzijn van brede lagen van de Nederlandse bevolking, berust naar mijn idee echter op een misvatting, waar ik heel in het kort enkele argumenten tegenin zou willen brengen.

Allereerst moet mij van het hart dat mijn plezier aanzienlijk werd getemperd doordat de Spelen in China plaatsvonden, een land waar democratie nog altijd ver te zoeken is. Zo vond ik het heel pijnlijk, dat huizen van Chinezen moesten wijken voor Olympische nieuwbouw, en dat Chinese burgers moesten toezien hoe hun woningen werden vernietigd zonder dat zij hiervoor in redelijke mate werden gecompenseerd. Wat doen wij er nu aan om deze mensen tegemoet te komen?

Een veelgehoord argument voor het door de overheid stimuleren van topsport, is het idee dat door de topsport de breedtesport mee wordt gestimuleerd. Ik kan mij voorstellen dat een dergelijk effect op korte termijn inderdaad bestaat. Een aantal Nederlanders zal volgend jaar gaan zwemmen, roeien of hockeyen onder invloed van de Nederlandse resultaten. Meer mensen die aan sport gaan doen heeft zonder twijfel een positieve invloed op de gezondheid van de bevolking. Persoonlijk betwijfel ik echter zeer, of hier sprake is van een langdurig effect. Waar zijn al die Nederlandse kunstrijdstertjes die in navolging van de successen van Sjoukje Dijkstra en Joan Haanappel de driedubbele Lutz gingen oefenen?

Naar mijn stellige overtuiging is topsport heden ten dage al lang niet meer gezond. Het vraagt een volledige afsluiting van de maatschappij en een steeds jongere selectie. In veel gevallen de toediening van verboden en mogelijk zelfs gevaarlijke middelen, en een overbelasting van bepaalde spiergroepen en gewrichten: topsport is ronduit ongezond.

Stel nu eens dat ik ongelijk heb, en dat aansprekende resultaten inderdaad leiden tot een blijvende toename van de breedtesport; is het dan niet verstandig van ons Nederlands voetbalelftal dat we Argentinië hebben laten winnen? Hoeveel Nederlanders zouden door een Nederlands succes zijn gestimuleerd om te gaan sporten en hoeveel Argentijnen? Sterker nog, hadden onze waterpolo-sters de overwinning niet aan de Verenigde Staten moeten laten, indachtig de mate van overgewicht in dat arme rijke land?

Mijn conclusie moge duidelijk zijn: als de overheid de breedtesport wil stimuleren, moet er geld worden geïnvesteerd in de breedteport en niet in de zoveel glamourrijkere topsport. Zorg er bijvoorbeeld dat arme gezinnen de contributie van een sportclub voor hun kinderen kunnen opbrengen. Topsporters redden zichzelf wel en gaan als ze succesvol zijn zo snel mogelijk in het buitenland wonen om hun miljoenen niet aan de Nederlandse fiscus te hoeven afdragen. Topsport is voornamelijk voor een klein groepje mensen die - met alle respect - voor het merendeel toch al goed in de slappe was zitten. Overheidsgeld investeren in topsport is dus net zoiets als water naar de zee dragen.

Hoogachtend,
Ertman en Co.

Even dacht ik "God straft onmiddellijk" toen bleek dat ik voor mijn pakketje helemaal naar de Ceintuurbaan in Amsterdam zou moeten. Toen ik daar aankwam wist ik het bijna zeker - want ik had de fietstocht dus voor joker gemaakt: het was onmogelijk dat een pakket voor mijn postcode helemaal bij postkantoor Ceintuurbaan zou belanden... Toch stond het klip en klaar op het formulier dat de bezorger van de TNT bij mij in de brievenbus had gefrommeld. "Ach, dat gebeurt wel vaker, meneer, dan hebben ze gewoon de verkeerde kennisgeving uitgeschreven." Nadat ik eenmaal teruggefietst was en mijn pakketje "gewoon" bij mijn eigen Postkantoor in Amstelveen had opgehaald, was mijn verontwaardiging weer snel naar de achtergrond gedrongen, want het was een feestelijk gezicht toen ik de inhoud van het pakket op de bank uitspreidde:

Zeker, het is een een aanzienlijke bijdrage aan onze afvalberg (dat wordt het althans als ik over een jaar of drie weer iets mooiers vind, bijvoorbeeld een videocamera met 1 terabyte geheugen die in een horloge past) maar voorlopig is dit cameraatje wel heel erg cute. Met de 4 GB SD HC die ik laatst al had aangeschaft, kun je een paar uur op volle kracht filmen. Meteen wat filmpjes geprobeerd en de beeldkwaliteit valt niet tegen, alleen een beetje schokkerig af en toe. Nee, niet door mijn onvaste hand natuurlijk, het lijkt wel of er hier en daar wat beeldjes worden overgeslagen. Binnenkort zal ik zoals reeds beloofd wel een filmpje online zetten...

Het is voor de verandering alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatst iets heb gepost, en er is dan ook zoals te doen gebruikelijk weinig opzienbarends gebeurd. Door mijn tijdelijke overgevoeligheid voor zonlicht heb ik maar weinig van het bij vlagen toch mooie weer geprofiteerd, en buiten de normale routine van werken en ten minste drie keer per week sportief bezig zijn, heb ik niet veel bijzonders gedaan. Een keer naar Hintham voor de verjaardag van mijn oudste broer en verder vooral veel echter de computer zitten.

Eigenlijk zou mijn leven helemaal geen slecht voorbeeld zijn voor ieder die het milieu hoog in het vaandel heeft staan. Ik heb geen auto, doe bijna alles op de fiets, ben een voorstander van consuminderen, ga ook al jaren niet meer met het vliegtuig en misschien wel nooit meer naar het buitenland. Toegegeven, mijn onwil om te reizen komt niet alleen voort uit nobele motieven, ook een beetje uit angst en sloomheid, maar dat maakt niet zoveel uit. Ik geef netjes elke maand een bescheiden bedragje aan Greenpeace, zodat ik best wel het gevoel heb dat ik een bijdrage lever aan een leefbare wereld ook in de toekomst na mijn dood. Toch heb ik een zwakte waardoor ik een lichte schaamte voel opkomen als dit onderwerp ter sprake komt: gadgets.

Als ik alleen verslaafd was aan zaklantaarns en batterijen viel het nog wel mee; het feit dat ik er twee computers op nahoud kan ik nog wel goedpraten en zelfs dat ik nu al aan mijn vijfde digitale camera bezig ben is nog niet verontrustend. Dat ik bij elke internetaanbieding van de alsmaar goedkoper wordende geheugen­kaarten en memorystickies en MP3-spelers meen toe te moeten slaan is al verontrustender, maar sommige van de gadgets die ik aanschaf hebben echt nauwelijks meer waarde dan het feit dat ze nieuw, leuk en digitaal zijn. Het aanbieden van dergelijke zaken zou eigenlijk moeten worden verboden of onder een soort opiumwet moeten vallen. Neem nu de XM-I XMINI speaker die ik onlangs bij een van de vele internetdagaanbiedingaanbieders aanschafte. Heel grappig, origineel vormgegeven, en een veel beter geluid dat je van zo'n klein speakertje zou verwachten.

Nu is dat nog een piepklein geval, maar de grote hoeveelheid apparatuur die ik zo langzaamaan heb verzameld, zorgt ervoor dat ik bijna geen plek in huis meer heb om gewoon te gaan zitten. Zo schafte ik onlangs een ION usb-platenspeler aan om mijn oude grammofoonplaten te kunnen digitaliseren, en nu heb ik ook nog een digitale videocamera besteld, een Toshiba Camileo Pro, en het is maar afwachten of ik die ooit echt zal gaan gebruiken. Mocht ik er ooit nog in slagen er een aardig filmpje mee te maken, dan krijgen de ertmanlezers de primeur!

Hoewel na mijn vorige gruwelplaatje het bezoek van deze site met 25% daalde, ontkom ik er niet aan de geïnteresseerde bezoeker op de hoogte te stellen van de nieuwste medische ontwikkelingen. Gisteren ben ik naar mijn huisarts geweest (om precies te zijn een collega, want huisartsen zijn nu eenmaal meestal met vakantie wanneer je een beroep op ze wilt doen) omdat de insectenbeet van twee weken daarvoor er wel heel raar begon uit te zien:

Er bestaat geen test waarmee je aan kunt tonen of iemand geïnfecteerd is met de ziekte van Lyme, dus schrijft een arts in zo'n geval voor de zekerheid antibiotioca voor. En dat terwijl ik voor het eerst sinds vele jaren net al aan de penicilline was, naar aanleiding van een huidaandoening waar ik al geruime tijd last van had. Vanaf morgen een verhoogde dosis van een zo stevig spul, dat ik zonlicht moet vermijden. Nou, dat zal gezien het weer de laatste tijd nog wel meevallen...

Het EK voetbal heeft een verdiende winnaar gekregen: Spanje was over het hele toernooi de beste ploeg. Ook vanavond speelden ze af en toe mooi voetbal, en van Duitsland ging maar heel weinig dreiging uit. Tot het laatste moment verwacht je dan dat ze er toch wel eentje infrommelen, maar dat gebeurde gelukkig niet. Een sportief toernooi met voldoende hoogtepunten, zelfs voor Oranje; eigenlijk mogen we helemaal niet klagen...

Gelijk met het EK is ook mijn vakantie alweer voorbij en ook daarover mag ik niet klagen. De laatste jaren heb ik steeds minder behoefte aan verre reizen, en ook bij matig weer is er in eigen land nog genoeg te doen. Vandaag ben ik weer eens (het was weer de laatste dag van een Kruidvat-NS-actie) naar Groningen geweest om te zien hoe het met Conrad gaat. Hoewel er nog wel het een en ander aan zijn gezondheid scheelt, vond ik hem er goed uitzien en lijkt het weer de goede kant uit te gaan. De foto hierboven is van een van de orchideeën die hij zichzelf na afloop van de chemokuren cadeau had gedaan. Mooi hoor!

Het EK voetbal heeft opnieuw een verrassende wending genomen: het Rusland van Guus Hiddink is met overmacht over het Oranje van Van Basten heengewalst. Net nu bijna iedereen in Nederland begon te geloven dat het Nederlands Elftal zonder grote problemen de volgende ronde zou bereiken, wordt het team op alle fronten afgetroefd door de onervaren Russen, die zich zo'n zwakke tegenstander niet hadden durven dromen. En de analisten wisten het zo goed: de Russen zouden nooit zoveel vrijheid van Nederland krijgen als in de voorgaande wedstrijden... In werkelijkheid had het ook wel 6-1 kunnen worden als ze iets zuiniger met de kansen waren omgesprongen. Eigenlijk had ik het al wel een beetje kunnen weten; toen ik eerder op de dag in het berghok kwam om op mijn fiets boodschappen te gaan doen, bleek mijn Oranje Welpie, dat de hele week fier op mijn stuur had meegelift, zomaar op de grond gevallen. Geen ramp, zou je denken, maar het voelde als een heel slecht voorteken voor de dingen die komen gingen. Bijgeloof is natuurlijk geen goede zaak (volgens sommigen zou het zelfs ongeluk brengen) maar voor de zekerheid doe je toch wat je voor Nederland kunt doen: de oranjeverlichting aan, een glaasje Oranjerivier op het moment dat onze jongens achter komen te staan, en oranje kaarsjes. Vandaag staan ze er bleek en uitgeblust bij:

Ertman had al gewaarschuwd: Alleen een heel scherp Nederland zal in staat zijn deze sterke Russen tegen te houden. Nederland was niet scherp, Nederland was nergens. Natuurlijk moeten we dankbaar blijven voor het fantastische voetbal waarmee Oranje de Poel des doods overleefde op een manier die geen zinnig mens had verwacht. Toch blijft het een goede zaak dat Van Basten vertrekt en het Nederlands Elftal een nieuwe start kan maken. Verschillende spelers moeten in staat zijn bij het WK over twee jaar met de wereldtop mee te strijden, maar met name de verdediging is dringend aan vernieuwing toe. Laten we er maar weer het beste van hopen...

Zonder dat ik daarover veel e-mails heb ontvangen, besef ik dat de Ertman-lezers een dringende behoefte hebben om Ertmans mening over het verloop van het EK te horen. Ertman-kenners weten dat ik vakantie heb, en dus alle tijd om niet alleen van het EK te genieten, maar er ook nog mijn commentaar op te geven. Laat ik dus maar proberen deze lezersbehoefte te voldoen. De wedstrijd tegen Roemenië was er niet een die veel commentaar nodig had. Het Nederlands elftal deed precies wat Ertman had aangeraden: winnen zonder veel schade op te lopen. Eerlijk gezegd heb ik de eerste helft niet eens gezien; het belang van de wedstrijd was zo gering dat ik er niet veel van verwachtte. Ik was zelf gewoon gaan tennissen, maar na aanvang van de voetbalwedstrijd merkte ik, dat ik daarmee wel een van de weinigen in Nederland was die andere dingen interessanter vond dan deze wedstrijd. Als ik de verslagen mag geloven, heb ik aan de eerste helft niet veel gemist. Zonder een samenhang met de aandacht van Ertman te willen suggereren, constateer ik dat Nederland in de tweede helft wel naar een behoorlijk niveau groeide en deed wat het tegen Roemenië te lang had verzuimd: gewoon winnen. Roemenië is best een taaie ploeg, maar er gaat nauwelijks dreiging van uit. Gelukkig dat dergelijke voetballanden snel worden uitgeschakeld (denk ook aan de roemloze uitschakeling van Griekenland, dat vier jaar geleden nog heel veel succes behaalde zonder ooit briljant te spelen).

Een heel andere tegenstander wordt Rusland, dat Zweden met bij vlagen oogstrelend voetbal aan de kant zette. Als de Russen net zo economisch met hun kansen waren omgesprongen als Nederland dit toernooi totnogtoe heeft weten te doen, was er een monsterscore ontstaan. Voor de kwartfinale verwacht Ertman deze keer dan ook een zinderend gevecht met veel doelpunten, waarbij Nederland met pakweg 4-2 aan het langste eind trekt. Ook al zou dat lukken, dan nog is een groot compliment aan Guus Hiddink op zijn plaats, want wat deze man inmiddels met de meest uiteenlopende teams bereikt heeft, grenst aan het ongelooflijke. Alleen een heel scherp Nederland zal in staat zijn deze sterke Russen tegen te houden.

Terwijl mijn vakantie voor een belangrijk deel in het teken staat van zulke onbelangrijke zaken als voetbal, zijn er intussen best wel belangrijker zaken aan de hand. Bobby is geslaagd voor zijn rijbewijstheorie-examen en gaat zowaar solliciteren voor een echte baan en Conrad heeft zijn laatste chemokuur doorstaan en kan beginnen aan een hopelijk voorspoedigherstel. Vrijdagnacht begaf mijn monitor het plotseling, en toen bleek maar weer eens hoe hopeloos de moderne mens is zonder interactie met de computer; hoewel mijn eerste intentie was om de nog vrij nieuwe monitor te laten repareren, besloot ik zaterdag toch direct tot het aanschaffen van een gloednieuwe monitor (22-inch breedbeeld met een echte TV!). Daarnaast is het mij ook gelukt om de digitale tv van Ziggo (wie heeft in godsnaam die naam bedacht?) aangesloten te krijgen zodat ik nu een paar weken de beschikking heb over tientallen kanalen, waaronder een drietal zenders die alleen maar porno uitzenden. Even lijkt dat leuk, maar het is verbazingwekkend hoe snel het verveelt om aan een stuk door levensgrote genitaliën in beeld aan het werk te zien zonder dat er ook maar een flinterdun verhaaltje aan wordt gekoppeld. Dan is de vijfde herhaling van het doelpunt van Van Persie toch nog een stuk interessanter!

De grote zege van het Nederlands Elftal op de sterke Fransen heeft aangetoond dat het succes tegen de Italianen geen toevalstreffer was. Tuurlijk, de uitslag was een gelukkige, en een 4-3 was misschien een eerlijker afspiegeling van de krachtsverhoudingen geweest, maar toch... Ertman heeft de heer Van Basten tekort gedaan, en daarom hier mijn welgemeende excuses.

Het is grappig om te zien hoe Jan en Alleman die Van Basten tot voor kort verguisden, nu van gekkigheid niet weten hoe ze hem de hemel in moeten prijzen. Ben benieuwd hoe dat gaat wanneer Nederland door een pijnlijke fout in de halve finale toch de finale nog misloopt ;-) Voorlopig is het echter een en al feest rond Oranje en dat heeft het team verdiend ook. We moeten de ogen niet sluiten voor het hopeloos zwakke spel van Mathijssen, maar ook daar zal Van Basten wel net op tijd een eind aan maken. Voorlopig is het goed dat we zo iemand hebben staan om de tegenstanders het idee te geven dat ze een kans hebben. Met de beste keeper ter wereld kun je je trouwens heel wat fouten veroorloven... Lastiger is de positie van Engelaar... moet die nog een herkansing krijgen of is hij nu definitief te licht (lees: langzaam) bevonden? Laten we het oordeel maar neerleggen bij de man die er het meest van weet, San Marco.

De wedstrijd tegen Roemenië moeten we niet zonder slag of stoot cadeau geven, maar wel zorgen dat we hem zonder kleerscheuren (kaarten/blessures) doorkomen, zodat we de volgende wedstrijd met het best mogelijke team kunnen aantreden. Ik kan bijna niet wachten...

Door de eclatante zege van het Nederlands Elftal op de toch echt niet zwakke Italianen kan Ertman niet anders dan het zwijgen verbreken, al was het maar omdat in de aanloop naar het toernooi ongezouten kritiek op Marco van Basten is geleverd, en Ertman weet dan wel alles, de manier waarop dit gebeurde was toch wel zodanig dat een excuus misschien op zijn plaats is. Laten we beginnen met felicitaties aan de spelers en de bondscoach, die voetbalminnend Nederland hiermee een gedenkwaardige avond hebben geschonken. Zeker, het was pas de eerste wedstrijd, en de ervaring leert dat een goed resultaat geen garanties biedt voor de rest van het toernooi, maar het spel van het elftal had iets waar we al jaren naar op zoek waren: overtuiging. Opeens viel alles op zijn plaats: bijna elk duel werd door een Nederlandse speler gewonnen, en de overwinning was dan ook niet geflatteerd.

Heeft Van Basten hiermee bewezen dat alle kritiek van de laatste jaren onterecht was? Ik denk het niet. Als het matige spel in de kwalificatiewedstrijden een bewuste poging was om de wereld te misleiden, dan mogelijk wel, maar dat valt vooralsnog niet aan te nemen. Misschien heeft het team van Van Basten wel geleerd van de kritiek en zijn ze daarom des te sterker tevoorschijn gekomen? Nou, eerlijk gezegd geeft dat de critici weer teveel eer. Iedereen zal toch moeten toegeven dat van Basten er hoe dan ook in is geslaagd een elftal op het veld te krijgen dat er stond op het moment dat dat nodig was, en daarvoor alle hulde. Als het team de komende wedstrijden eenzelfde werklust en voetbalplezier blijft tonen als in deze gedenkwaardige wedstrijd, dan zal Ertman ruiterlijk erkennen Marco te hebben onderschat. Voorlopig overheerst de opluchting en dankbaarheid na een buitengewoon fijne voetbalavond.

Elk voordeel heb natuurlijk ook z'n nadeel, en zo brengt een succesvol Oranje ook wel minpunten met zich mee. En dan heb ik het niet alleen over de domme Oranjekoorts die zich bij het minste succes van Nederland meester maakt. Irritant is het wel, maar tot op heden toch ook redelijk ongevaarlijk. De laatste twintig jaar is dat altijd een lichtpuntje geweest bij een uitschakeling van het Nederlands elftal, namelijk dat er geruisloos een einde kwam aan de aan verstandsverbijstering grenzende emoties van een groot deel van het Nederlandse volk. Deze keer zit er echter een gevaarlijker tintje aan Nederlandse successen: ze zouden weleens kunnen leiden tot een ongerechtvaardigde trots op Nederland, waardoor de gelijknamige beweging van mevrouw Verdonk nog meer momentum zou krijgen. Als dat het gevolg zou zijn, zou Nederland beter af zijn met twee nederlagen in de wedstrijden tegen Frankrijk en Roemenië. Laten we vooral blijven beseffen dat er in dit land ook nog dingen en situaties zijn waar we ons eigenlijk voor zouden moeten schamen, zoals de slechte behandeling van vluchtelingen. Pas dan kunnen we onze trots in het juiste perspectief zien.

Nu is de lente dan toch echt doorgebroken, sterker nog: vandaag heeft De Bilt alweer de eerste zomerse dag geregistreerd! Excuus dat ik weer zo lang niets van me heb laten horen, ik heb nu eenmaal niet zoveel energie ;-( Soms krijg ik ook het idee dat de invloed van Ertman.nl niet zo bijster groot is. Stel dat ik hier voorstel om meer voedsel te produceren in plaats van biobrandstof. Luistert iemand daar dan naar? Als ik in het kader hiervan een eenautobeleid voorstel naar analogie van China's eenbabybeleid, wordt dat dan direct uitgevoerd? Ik heb er niet veel illusies over...

En dat terwijl ik nog vele tientallen foto's heb klaarliggen voor publicatie, ik een nieuwe digitale compactcamera heb aangeschaft, een Fujifilm-FinepixA920 die dezer dagen wordt geleverd en er toch ook niet helemaal niets gebeurt: familiebezoekjes en zo... Zoonlief Bobby zit ook niet stil, en wordt vaker dan eens in 't Wereldje van Voetbal International gepubliceerd. Nadat ik zondag nog had geopperd dat we wel eens een Mostertman-Hyve zouden kunnen starten, bleek Bobby hier vandaag spontaan toe te zijn overgegaan, dus bij dezen de oproep: meld je aan! Tot Hyves!

Eigenlijk is het lente, maar de start van Tweede paasdag 2008 had meer weg van een winterdag... Na 22 december vorig jaar hebben we nauwelijks meer winterweer gezien, maar toen ik vanmorgen naar buiten keek, lag er een behoorlijk pak sneeuw. Smeltende sneeuw, dat wel, maar toch opmerkelijk voor de tijd van het jaar. Direct het fototoestel gepakt om de vreemde mengelmoes van winter en lente te vereeuwigen. Het best wordt de situatie misschien weergegeven door bijgaande foto: smeltende sneeuw op roze lentebloesems.

Gisteren Jos op bezoek gehad. Heel gezellig, met als enige minpunt dat ik het wachtwoord voor mijn wifi-netwerk niet paraat had, zodat Jos niet met zijn smartphone op internet kon. Gelukkig werkte Bluetooth uiteindelijk wel, zodat we toch nog enig plezier aan alle moderne hardware konden beleven ;-)

Nog steeds in het kader van het thema "Au!" hierbij een foto van mijn hand nadat ik vorige week bij het uit de oven halen van de chocoladebroodjes in onvrijwillige aanraking kwam met een verwarmingselement van mijn elektrische oven. (Misschien had die zin voor de overzichtelijkheid wel wat korter gekund; gelukkig maar dat Ertman.nl zo'n intelligent publiek heeft - nou ja, gemiddeld dan.)

Gelukkig is mijn schouder intussen alweer zodanig hersteld dat ik vanavond weer min of meer ongehinderd een potje kan badmintonnen...

Een trouwe lezer wees mij erop dat het alweer meer dan een maand geleden is dat ik iets heb gepost. Schandalig! Deze keer niet eens omdat ik het druk heb gehad, maar gewoon uit lamlendigheid. Excuses aan de vaste lezers, die er zo langzamerhand ook wel een beetje moedeloos van zullen zijn geworden. Ik ben nog steeds van plan om tenminste wekelijks iets nieuws te melden, en voor mijn niet al te enerverende leventje is dat al een hele opgave...

• Een lezer heeft mij geholpen bij het doorbreken van de impasse bij mijn links, waar ik al maanden niet verder kwam dan de letter Q; hopelijk kan ik binnenkort eindelijk het alfabet volmaken ;-)
• De voetbalcompetitie in de Nederlandse eredivisie zou zomaar weer eens spannend kunnen worden als Ajax woensdag PSV verslaat. Als Gomes weer een paar steekjes laat vallen, kan dat zomaar gebeuren...
• Mijn oudste dochter komt binnenkort een weekje over uit Rusland om haar visum te verlengen. Als het tenminste lukt om nog een vlucht te boeken, want daarvoor is kennelijk mijn creditcard nodig ;-(
• Bobby is gestopt met de PABO, en overweegt nu ook een opleiding tot journalist te gaan volgen. Hopelijk neemt hij een verstandige beslissing!
• Ik heb afgelopen week bij Bart Smit voor weinig geld Table Tennis voor de WII aangeschaft, een hartstikke leuk spel hoor, maar mijn schouder werkt na dit weekend niet meer zo goed... Ook andere spelers zijn door de repetitieve bewegingen met de Wiimote behoorlijk geblesseerd geraakt. Pas dus op en speel met mate!!!

Het is weer een tijdje stil geweest op deze Ertmanblog en behalve mijn luiheid had dat deze keer nog een andere reden. Het was afgelopen week namelijk een ware familieweek.

• Maandag naar Haarlem geweest ter ere van Ruuds verjaardag. De busreis zelf is maar kort, maar voor het overstappen moest ik met de doos Bordeaux die ik als cadeau bij me had wel 20 minuten wachten. Bij Ruud kwam ik ook Loek en Ed tegen, en Esther en Peter en Etienne waren er ook. Heel gezellig. Etienne gaf me een lift terug naar Amstelveen, waarvoor bij deze nog mijn dank.
• Woensdag Loek en Ed op bezoek. Ze hadden een goede Bourgogne meegenomen, en daardoor en doordat er voetbal op tv was, was het best weer gezellig. Bij het afscheid bedankte Loek mij als gastheer... voor de heerlijke Bourgogne!
• Zaterdag met Bobby zijn (na het ongelukje van de week daarvoor) opgelapte fiets opgehaald. Met een nieuw stuur ziet de fiets er weer als nieuw uit.
• Zondag met de trein naar Haren (bij Groningen) op bezoek bij Conrad. Ondanks de ernst van zijn ziekte, ziet hij er behoorlijk gezond uit, en heeft nog meer levenslust dan ik in mijn betere perioden. Nog maandenlang chemotherapie - ik moet er niet aan denken - maar Conrad houdt het kranig vol. De terugreis verliep niet vlekkeloos: eerst een seinstoring en daarna een aanrijding van een stoptrein (kennelijk met een dier) zorgden voor de nodige vertraging. Zou ik nu ook mijn dagkaartje terug kunnen vorderen? Dan kan ik later dit jaar nog eens op familiebezoek ;-)

In mijn vorige bijdrage meldde ik dat ik meer dan 100 Euro had gewonnen bij de eindejaarstrekking van de Staatsloterij. Helaas bleek dat niet waar. Kennelijk bezat ik zonder het zelf te beseffen slechts een half lot met de eindcijfers 828. Mijn winst bleef hierdoor beperkt tot 65 Euro, nog altijd niet slecht. Ik begrijp inmiddels dat ik niet de enige Staatsloterist was die onder dit misverstand leed; misschien moet de Staatsloterij de voorwaarden voor de eindejaarstrekking nog eens nader bezien en/of duidelijker bekendmaken... En dan bof ik nog dat ik niet de tien miljoen had gewonnen, want dan was mij zomaar vijf miljoen door de neus geboord!

Intussen heb ik ook wat kunnen spelen met mijn nieuwste kostbare speeltje, de Nokia 6131 die ik voor mijn verjaardag kreeg. Weliswaar voer ik per jaar slechts ongeveer 100 mobiele telefoongesprekken, maar dat is maar een van de vele functies van dit veelzijdige apparaat. Zo heb ik al heel wat MP3-tjes beluisterd.

Met foto's maken moet ik nog wat oefenen, maar het overbrengen ervan naar de PC is dankzij Bluetooth een fluitje van een cent (eigenlijk 2,50 Euro voor een bluetooth dongle bij Kruidvat). Er zit ook een programma met de naam Sensor op de telefoon, waarmee via Bluetooth contact met andere mobieltjes kan worden gemaakt en wat er daarna gebeurt, weet ik nog niet, maar dat zou wel eens het hoogtepunt van 2008 kunnen worden ;-)

Weer hebben jullie het een tijdje zonder mijn commentaren moeten stellen, maar er was ook zoveel te doen. Hier een impressie van de afsluiting van 2007 en het begin van het nieuwe jaar.

De feestelijkheden begonnen op eerste kerstdag met een bezoek van Johan en Olav, die ter gelegenheid van mijn verjaardag helemaal uit Groningen waren gekomen. Ik kreeg een hele flessentas vol presentjes, met onder meer de DVD Bobby, over het leven van Robert Kennedy. Ik heb hem nog niet bekeken, maar ben van plan een bespreking in Ennogmeerreviews te zetten als ik zover ben. Het werd een gezellig bezoek, ook al omdat Anja en Bobby, die later op de dag naar Alphen zouden gaan, ook acte de presence gaven. De appeltaart was op tijd klaar, en de WII verrichtte goede diensten.

Op 26 december ben ik weer een jaartje ouder geworden; ik ben al vijf jaar geleden opgehouden de jaren te tellen. Het gaat er immers om hoe oud je je voelt; nou ja, zo oud ben ik nou ook weer niet. Franky en de kinderen waren er, en ik werd verwend met een staatslot en een ongelooflijk luxe mobieltje: een Nokia 6131, met camera en MP3-speler en met een 2 Gb micro-SD kaartje: geweldig! Ook Ruud en Anneke kwamen langs met een gulle gift en het werd bijzonder gezellig. Ruud ontpopte zich als een van de meest humoristische Mostertmannen, en bleek zowaar ook een lezer van de Ertman-blog te zijn. En ondanks zijn hartproblemen klopt zijn hart voor Anneke nog steeds! Het bleef nog lang gezellig en opnieuw was er een rol voor de WII. Zoals ieder jaar had ik weer veel te veel eten in huis gehaald zoadat ik nog lang met de restanten zit.

Voor de jaarwisseling was ik te gast bij Iris en Martin in Alphen a/d Rijn. Aangemoedigd door vermelde verjaardagsgift had ik mij 's morgens bij de slijterij gemeld voor een echte champagne, een Moët et Chandon, en meteen maar een pakketje samengesteld met onder meer een zestal champagneglazen, want zoiets drink je nu eenmaal niet uit een limonadeglas. Voor de middag had ik ook een doosje roomsoesjes gekocht; tot mijn verrassing kwamen die helemaal op. Voordat het bezoek kwam had ik het eten al besteld bij een Indiaas/Surinaams bezorgbedrijfje in de Beerebeit, en dat zorgde ervoor dat we al behoorlijk vol(daan) waren voor we naar Alphen afreisden. Alleen Bobby was zo wijs geweest niets te bestellen (en om nou speciaal te bellen om een Paperdam bij te bestellen vond ik niet zo'n goed idee; wat dat is moeten we later nog maar eens achterhalen). Op het laatste moment besloten we de WII in Amstelveen te laten, en achteraf bleek dat een goede keus.

Toen we even na achten in Alphen aankwamen hadden Martin en Iris alles al tot in de puntjes verzorgd klaarstaan, en het werd een lange en heel gezellige nacht, zonder enige wanklank. Het vuurwerk begon al ruim voor middernacht, ook al omdat Martin ook een klein beetje had gekocht (bijna niets, het meeste had hij er gratis bijgekregen...). De champagne knalde een paar seconden voor twaalven en even later brak een oorverdovend vuurwerk los. Alphen had onmiskenbaar een boel geld uitgegeven aan groots vuurwerk, een waar spektakel! De champagne was buitengewoon lekker, en het eten was zeer overdadig; uiteindelijk bleven er nog heel wat oliebollen over (sorry, Iris!). Tijdens de bespiegelingen over het voorbije jaar kon ik geen echt hoogtepunt van mijn 2007 bedenken, dus misschien moet ik daar maar naar streven als goed voornemen voor 2008. Alles bij elkaar een zeer geslaagde jaarwisseling, en al was het geen 20 miljoen, de meer dan 100 euro die ik bij de Staatsloterij won is toch ook niet niks. De terugreis werd bemoeilijkt door bij tijd en wijlen heel slecht zicht, maar ook dat liep gelukkig goed af. Ik wens bij deze alle lezers een heel gelukkig nieuwjaar toe!

Weer geen witte kerst dit jaar maar het scheelde niet veel...
Wat een ongewoon uitzicht bood mijn keukenraam op 22 december; de takken van alle bomen waren spierwit door de aangevroren mist!

Oplettende lezertjes van deze site weten inmiddels wel dat ik graag plaatjes uit de natuur mag vastleggen, dus na de boodschappen direct de camera gepakt en de omgeving afgestruind. Ik was niet de enige die zich bij dit verschijnsel de ogen uitkeek. Meer dan 100 foto's heb ik genomen, en ik had nog wel even door kunnen gaan. Een aantal heb ik gepubliceerd op Mijnalbum.nl, zodat je ze in eigen tempo kunt bekijken (ja, ik besef dat sommige mensen het sneller gezien hebben dan ik). Ook anderen hebben in Mijnalbum.nl prachtige foto's hierover gepubliceerd. Als straks de sneeuw nog eens gaat toeslaan, zal ik proberen de belichting wat aan te passen. Op sommige foto's lijken de takken nu wat geler van kleur dan ze er in werkelijkheid uitzagen. Ach ja, al doende leert men, toch? Prettige feestdagen!

Vanavond was het bedrijfsuitje waar ik het eerder over had: zelf koken in de Kookfabriek. Eerlijk gezegd waren mijn verwachtingen niet al te hoog gespannen (als je dan een keer per jaar uit eten gaat, wil je gewoonlijk ook wel dat er gewoon voor je gekookt wordt), maar dit was toch wel bijzonder: in groepjes van zo'n vier personen samen een maaltijd van zo'n vier gangen samenstellen, waarbij gelukkig het voorbereidende werk al voor ons gedaan was. Al met al een bijzonder geslaagd uitje: niet alleen was het heel gezellig om samen een professioneel voorbereide maaltijd te bereiden, maar het resultaat bleek ook buitengewoon smakelijk! Ikzelf had voornamelijk het toetje bereid: bitterkoekjes met slagroom geklopt met citroenrasp, citroensap en kaneel, maar ook in de afwerking van het voorgerecht van zalmtartaar met zalm en fijn gesnipperde gerookte zalm was duidelijk mijn hand te herkennen. Niet slecht, hoor... Kortom een zeer geslaagde avond!

Afgelopen woensdag begon de narigheid. Ik voelde me al langer niet optimaal, maar in de loop van de dag werd het alleen maar erger. Eenmaal in bed beland, hoestbuien en een zeer voelbare koorts. Urenlang rillingen die je zelf niet kunt tegenhouden - een heel vreemd gevoel. Getemperatuurd en inderdaad koorts. Werkgever gebeld en weer gaan slapen. De eerste dagen houdt de koorts aan en bestaat de dagindeling meer uit slapen dan wakker zijn. Vanaf zondag ben ik koortsvrij en voel me geleidelijk beter. Elke keer als ik bijna denk weer helemaal hersteld te zijn, gebeurt er weer iets; gisteravond een hoestbui die mij uren uit mijn slaap hield. Ik denk dat ik morgen ook nog maar thuis blijf.

Van een heel andere orde: morgen begint Conrad aan zijn eerste chemokuur. Elke twee weken drie dagen in het ziekenhuis om volgestopt te worden met gifstoffen. Br! Dan kun je maar beter griep hebben!

Goed om te horen dat Van Basten het advies van Ertman heeft opgevolgd en er na het EK mee stopt. Hopelijk wordt er ook nog iets gedaan aan de begeleiding tijdens het eindtoernooi, anders gaat Nederland nog een paar fikse afstraffingen tegemoet...

Een lekker rustig weekendje deze week. Zelfs boodschappen hoefde ik nauwelijks te doen: gisteravond heb ik nog genoten van de heerlijke chinese maaltijd van vrijdag, en voor vanavond heb ik nog de maaltijd in huis die ik voor vrijdag gepland had. Toch gebeurde er gisteren iets dat mijn innerlijke rust lichtelijk verstooorde...

Gisteren vond ik namelijk een envelop van de Postcodeloterij in mijn postvakje. Op zich niet zo bijzonder, want sinds ik hiervan lid ben geworden wordt mijn postvakje regelmatig voorzien van aanbiedingen om nog meer loten aan te schaffen, maar deze keer betrof het een aanbieding om de opnames bij te wonen van de TV show Postcode Loterij Miljoenenjacht, een verzorgd dag­arrangement in de studio's in Aalsmeer met lunchbuffet inbegrepen en met een kans om met maar liefst 5 miljoen euro naar huis te gaan!

Nu wil het toeval dat de datum die de Postcodeloterij voor deze opnames in gedachten had, 17 december, precies samenvalt met de datum die mijn werkgever niet zonder moeite had vastgesteld voor het jaarlijkse uitje met de werknemers.

Een keus tussen enerzijds een ontmoeting met Linda de Mol met een kans op vijf miljoen en anderzijds een gezellig etentje met collega's is niet zo eenvoudig gemaakt, maar omdat ik mijn beschikbaarheid voor het etentje al had toegezegd, zit er niet veel anders op dan het bij Linda af te laten weten. Sorry, Linda, volgende keer beter!

Gelukkig had ik vandaag mijn televisie niet aan staan toen het Nederlands elftal de boot in ging tegen een voetbaldwergstaat. Mijn mening over Van Basten als bondscoach heb ik al eens laten doorschemeren. Zo luisterrijk als hij als speler op vele Europese velden acteerde, zo kleurloos heeft hij het Nederlands elftal door de kwalificaties heengeloodst. Het zou van echte klasse getuigen, als hij de eer aan zichzelf hield en zijn onvermogen toe zou geven. Misschien is Jol bereid het elftal naar het EK te begeleiden?

Leuk voor Guus (Geluk) Hiddink dat Rusland er ook bij is. Een ouderwets spannende wedstrijd in Londen en een heel matige in Andorra, maar Guus overleeft ook dit potje Russisch roulette!

Hoopgevend nieuws uit Groningen: het onderzoek van Conrads lever heeft een goed resultaat opgeleverd, zodat hij de kans krijgt er via een chemokuur weer bovenop te komen. Wel wacht hem een loodzware opgave, die wel een half jaar gaat duren.

Terwijl niet iedereen mijn foto's evenzeer waardeert (ik geef direct toe dat mijn onderwerpen vooral voor natuurliefhebbers interessant zijn) krijg ik toch wel een enkele keer positieve commentaren van bezoekers van Mijn Album. Kennelijk zijn er meer mensen die kunnen genieten van bloemen en bladeren en wat de natuur zoal te bieden heeft. Zo is er toch elk jaargetijde wel iets moois te fotograferen tot zich een menselijk model bij mij meldt...

Het is even stil geweest op jullie favoriete site en niet zonder reden: er is heel slecht nieuws uit Groningen. Er zijn uitzaaiïngen geconstateerd en in het beste geval staat Conrad een chemotherapie te wachten. Onmiddellijk na dit akelige nieuws begon Conrad zich direct te herstellen en er weer het beste van te hopen. Terwijl ik bij het eerste de beste griepje al helemaal depressief word, lijkt Conrad het vooral jammer te vinden voor de rest van de familie dat er geen beter nieuws te melden is. Petje af, hoor!

Gisteren ben ik naar Groningen geweest om Conrad in het ziekenhuis op te zoeken. Een hele reis, toch wel drie uur heen en drie uur terug volgens de reisplanner. De prijs van een retour Amsterdam-Groningen is nauwelijks minder dan die van een dagkaart, dus meteen maar een dagkaart aangeschaft. Ik had bovendien van de Bijenkorf laatst een kaartje gekregen waarmee je eerste klas mag reizen op een tweede klas kaartje, dus nam ik voor de eerste keer in mijn toch niet heel korte leven plaats in een eersteklas compartiment. Het eerste stuk van de reis had ik dat helemaal voor mezelf, daarna kwam Karen Lancel, een kunstenares die met een laptop een Stalkshow presenteert, tegenover mij zitten.

Zonder enig oponthoud kwam ik nog voor twaalven in Groningen aan, en mede dankzij een vriendelijke buschauffeur van lijn 52 was ik al voor half een bij het ziekenhuis. Conrad was naar omstandigheden best goed gehumeurd, al was hij wel snel moe. Na een tijdje kreeg hij het ook wat benauwd en waarschuwde een verpleegster, maar nadat die hem wat overeind had gezet ging het weer wat beter. Na ruim een uur was Conrad zo moe dat hij aangaf te willen slapen en heb ik afscheid genomen. Het ziekenhuis aan de Van Swietenlaan is een buitengewoon aangenaam aandoend ziekenhuis, maar leek mij niet een plek om nog anderhalf uur te wachten op Johan, die me om 15:15 zou komen afhalen, dus maakte ik van de gelegenheid gebruik om in de omgeving een paar foto's te schieten van de herfstkleuren.

Vervolgens dus naar de Kometenstraat, waar ik midden in een alledaagse dag terechtkwam, met schaaktrainingen, allerhande activiteiten en geregel, kortom een gezellige boel! Ik mocht ook nog mee naar de voetbaltraining van Olav, die heel verdienstelijk zijn penalties inschoot en later heb ik met hem ook nog even een koptraining gedaan. Als Van Basten nog zo'n 15 jaar onze bondscoach blijft, komt er misschien dus nog wel versterking uit Groningen ;-)

Ook de terugreis verliep zonder dat de NS voor onaangename verrassingen zorgde. Ik ben wel in de tweede klas gaan zitten, omdat ik me daar toch beter thuis voel. Alles bij elkaar een heel geslaagde expeditie. Nu maar hopen dat Conrad morgen goed nieuws te horen krijgt en binnen niet al te lange tijd weer herstelt!

Critici vergeten wel eens, dat het op zijn vriendelijkst gezegd weinig sprankelende voetbal van het Nederlands elftal ook voordelen heeft. Allereerst worden zelfs wedstrijden tegen buitengewoon zwakke tegenstanders plotseling spannend. Waar vroeger een wedstrijd tegen Luxemburg alleen maar interessant was voor de statistieken, bestaat er tegenwoordig een reële kans dat Van Basten meer dan tevreden is met een gelijk spel. Sinds kort is er echter ook een ander en veel belangrijker voordeel: de Trots op Nederland-beweging van mevrouw Verdonk krijgt dankzij dit soort vertoningen geen poot aan de grond. Welke Nederlandse voetballiefhebber kan na het vertoonde spel van de laatste tijd immers nog met recht beweren trots te zijn op Nederland?

Ondanks alle punten die het Nederlands elftal toch nog heeft weten te behalen, heeft Van Basten gepresteerd wat nog geen eerdere bondscoach is gelukt: mensen verheugen zich niet meer op wedstrijden van het Nederlands elftal. Ondanks dat Nederland zich best nog wel zal kwalificeren voor het EK, verwacht ik daar ook niet veel meer van. Misschien dat iemand als Foppe de Haan nog in staat zou zijn deze voor een deel toch begenadigde voetballers met plezier en als een team te laten spelen...

Heel aangenaam verrast was ik toen ik vorige week een e-mail van Tele2 ontving met een uitnodiging voor Afrika Afrika! Ik had wel van de voorstelling gehoord, en nadat Douwe Egberts een tweede kaartje voor de halve prijs had aangeboden had ik zelfs even overwogen om er eens heen te gaan, maar met prijzen vanaf 30 Euro zou ik daar toch nog wel eens heel goed over hebben moeten nadenken. Des te verrassender dit onverwachte aanbod, zonder enige tegenprestatie.

Aangekomen bij de tenten aan de Arenaboulevard worden we direct geconfronteerd met het grootste minpunt van de avond: een ellenlange rij wachtenden voor de kassa. De organisatie is niet optimaal: het aantal kassa's en de verdeling ervan over de verschillende soorten toegangsbewijzen laat alles te wensen over. Af en toe blijkt een groep wachtenden eigenlijk meteen naar de voorstelling te hebben kunnen gaan, maar de informatie is absoluut onvoldoende. Na meer dan een half uur wachten begint de voorstelling terwijl er nog mensen in de rij staan. Geen goed begin dus. Eenmaal binnen is de lange wachttijd snel vergeten. De show is wervelend, het tempo adembenemend. Jammer genoeg wordt mij het fotograferen verboden, zodat ik slechts met een onscherp plaatje een indruk van ons nagenoeg perfecte zicht op het podium kan geven:

De acrobatiek is geweldig, de trucs zijn onbeschrijflijk, en je vraagt je soms af hoe het mogelijk is dat bijna alles onberispelijk verloopt en dat er geen gewonden vallen... Ook de jongleur met ik-weet-niet-hoeveel balletjes is onnavolgbaar, al onsnapt er tot twee keer toe een balletje aan zijn vaardige handen. Het basketbal op eenwielfietsjes is leuk, en het slangenmeisje even ongelooflijk als de man die waar je bij staat zichzelf helemaal door een tennisracket heenhaalt. Alles volgt elkaar in een razend tempo op. Het meest bijzondere is echter de onvoorstelbare levenskracht en energie die van de acrobatiek- en dansnummers afvonkt: echt ongelooflijk!

Het heeft negen maanden geduurd, veel winkelbezoek gekost en mij bijna tot wanhoop gedreven, maar nu is het dan zover: ik heb hem, en als het goed is ademt hij ook nog! Insiders weten direct dat ik niet over een moeizame gezinsuitbreiding of zelfs maar een nieuw huisdier heb, maar over een ademend regenpak voor op de fiets. Op mijn verjaardag kreeg ik immers een prachtig regenpak, maar dat zat zo strak dat er geen jas onder paste. Geld teruggevraagd en gekregen van Perry, maar wat nu? Een maat groter, XL, hielp zelfs ook niet; in de winkel ging bij een paspoging zelfs de rits naar de ratsmodee (ritsmodee? sorry, kon het even niet laten...)

Tot deze week Halfords eindelijk met een aantrekkelijke aanbieding kwam:

Meteen naar de winkel gespurt en daar het laatste exemplaar van de maat Medium (jawel, en de broek is zelfs aan de grote kant...) bemachtigd. Nu maar hopen dat ik hem vaak kan gebruiken (mmm... misschien eigenlijk ook niet, want de laatste tijd hebben we al genoeg regen te verduren gekregen). In elk geval bedankt voor het mooie cadeau; dit geeft hopelijk ook moed aan degene (uit privacy-overwegingen mag ik de naam van mijn oudste dochter hier niet noemen) die een digitale camera met meer dan 3x optische zoom voor haar verjaardag had gevraagd en nu al vier maanden op zoek is. Gewoon doorgaan, dus!

Conrad moet binnenkort een zware operatie ondergaan, waarvoor hij zeker twee weken het ziekenhuis in moet. Daarna misschien nog chemotherapie, maar dat is nu nog niet zeker. De specialist acht herstel waarschijnlijk, maar het kan wel een jaar gaan duren, voor hij weer de oude is. Geen fijn vooruitzicht dus.

De PC-speakers die ik begin vorige week bij MediaMarkt had gekocht, bevielen me best wel, maar het idee dat ik er in mijn enthousiasme 20% meer voor had betaald dan bij de eerste de beste concurrent, bleef mij achtervolgen. Daarom nam ik een kloek besluit: ik ging ze terugbrengen en me beter oriënteren op mogelijkheden en prijzen. Zo gezegd, zo gedaan: vandaag heb ik de Logitech teruggebracht naar de MediaMarkt en mijn geld teruggekregen. Inmiddels had ik mijn oog laten vallen op een niet duur setje van Philips, dat volgens de kritieken toch een behoorlijk geluid heeft. Bovendien vond ik de vormgeving bijzonder fraai, en beter passend bij mijn nieuwe PC.

Thuisgekomen direct de proef op de som genomen, en inderdaad, vooral in de hoge tonen is het geluid verbluffend. Echt veel bassen hoor je niet, maar dat kun je bij zo'n set ook niet verwachten. Het probleem was dat ik niet zou weten waar ik anders zo'n grote subwoofer had moeten zetten.

Tot mijn vreugde zag ik inmiddels dat dezelfde Philips SPA3200 op zijn beurt bij BCC weer 25% meer kost dan ik ervoor heb betaald. Wie had het ook alweer over "Everyday Low Pricing?" Hoe dit ook zij, voortaan kan ik dus genieten van een goed geluid zonder spijt te hoeven hebben van een onnodig dure uitgave...
Ik ben toch zeker niet gek?

Diverse positieve ontwikkelingen dit weekend. Conrad heeft zijn operatie goed doorstaan en ging zaterdag meteen alweer jeu de boulen. Nu maar hopen dat de uitslag van het onderzoek ook goed is.

Mijn kuit is alweer zover hersteld, dat Bobby en ik voor het eerst in tijden weer konden voetballen. Terwijl ik in computerspelletjes altijd alle hoeken van het veld te zien krijg, en met voetbalspelletjes al helemaal nederlagen van 7-0 en meer om de oren krijg, weet ik met een echte bal het doel nog altijd goed te vinden, en het werd dan ook een klinkende overwinning... Donderdag had ik ook bij badminton al op het nippertje gezegevierd (24-22 in de beslissende set) dus ook op sportief gebied mag ik momenteel niet klagen...

Bovendien heb ik gisteren een zakje zongedroogde Tibetaanse Goji bessen gekocht, en als ik de informatie op internet moet geloven word ik daar binnenkort niet alleen veel gezonder, maar ook nog gelukkiger van. Wat wil een mens nog meer?

Dit weekend heb ik alle tijd om rustig van mijn supersnelle nieuwe computer te genieten: Quadcore, 2 GB RAM en 500 GB schijfruimte; ik kan wel weer even vooruit... Als die schijf toch volloopt, heb ik altijd ook nog 320 GB op een losse schijf ;-) Toegegeven, veel nuttigs doe ik er (nog) niet mee, mijn oude pc liep vooral vol doordat ik een overdaad aan gedownloade mp3's en foto's van schaars (lees: niet) geklede dames op had opgeslagen waar ik geen afscheid van kon nemen. Natuurlijk heb ik intussen ook heel wat zelf genomen foto's, voornamelijk van bloemen, maar dat is bij elkaar niet veel meer dan 3 GB. Misschien ga ik wel weer wat muziek opnieuw downloaden; ik merkte dat een cd waarop ik een paar jaar geleden muziek op had opgeslagen, inmiddels niet meer goed werkte, dat vond ik wel een waarschuwing om niet teveel op dergelijke media te vertrouwen.

Oplettende lezertjes zullen hebben gemerkt dat de letters op deze site iets donkerder van kleur zijn geworden; dat heb ik aangepast omdat mijn oude ogen wat moeite hadden met de lichtere kleur. Voor op- en aanmerkingen houd ik me aanbevolen. Daarvoor heb ik zelfs een speciaal e-maildares: Opmerkingen

Zoals misschien bekend, ben ik al jaren een liefhebber van de badmintonsport. Vanavond heb ik na twee weken gedwongen onthouding weer een poging gedaan. Gelukkig hield mijn kuit het vrij goed, zodat ik hoop heb op een spoedig herstel. Ook met een herstellende kuit kon ik Mariela en Daphne gelukkig nog aan ;-)

De operatie van Conrad zal eind volgende week plaatsvinden. Het gaat er alleen nog maar om dat de medici preciezer willen bepalen wat er aan de hand is. Daarna zal er waarschijnlijk een datum voor de echte operatie worden bepaald.

Op mijn werk is het momenteel echt gekkenwerk; vandaag weer mijn vrije woensdagmiddag opgeofferd om een levering de deur uit te krijgen. In verband met een misgelopen klantrelatie viel de manager vandaag op nogal onorthodoxe wijze uit naar de werknemers. Als het zo doorgaat is er straks helemaal geen collega meer over ;-((

Vanavond het nare bericht gehoord dat Conrad binnenkort geopereerd moet worden aan zijn darmen, misschien zelfs al op zijn verjaardag. Ik hoop maar dat het een beetje meevalt, al zal het geen pretje zijn. Gelukkig zijn er goede kansen op herstel!

Dit is de eerste entry in mijn blog. Vandaag is de site online gegaan en hopelijk blijft hij dat nog vele jaren!!! Bobby heeft de layout ontworpen, en het naar mijn idee zeker niet in de (erwten)soep laten lopen!